วันนี้ตาแก่คนเก่าก็กลับมาตกงานเหมือนเดิม สามปีที่ผ่านมา ร้านเล็กๆที่สร้างด้วยเงินทุนที่จำกัด ก็มีอันต้องสิ้นสุดลงในอีกแค่ห้าวัน ร้านก็จะถูกรื้อออกไปด้วยข้อหา บดบังทัศนียภาพ และเพื่อปรับปรุงสภาพภูมิทัศน์
เมื่อตอนค่ำ ผมออกมายืนดูดยา เฝ้ามองร้านเล็กๆ ขนาดสี่คูณสี่เมตร สภาพค่อนข้างเก่า ผมยืนมองที่ตำแหน่งเดียวกับยามค่ำเมื่อสามปีที่แล้ว เมื่อตอนผมมาเช่าร้านแห่งนี้
ตำแหน่งเดิม ต่างกันที่กาลเวลา และความรู้สึก
สามปี ที่นั่งอยู่ในร้านที่ทั้งเล็กและทั้งร้อน
สามปีที่ต้องฝ่าฟันปัญหา และอุปสรรค
สามปีที่พัฒนาลูกค้าจากสองสามคนเป็นสองสามพันคน
สามปีที่ต้องอดทน อดกลั้น และอดออมทุกอย่าง เพื่อให้ร้านอยู่รอด
อีกห้าวันทุกๆอย่างจะเหลือแค่ความทรงจำอีกบทหนึ่งของชีวิต
ผมมองดูร้านเล็กๆ ที่หลายคนบอกว่า มันน่าจะเจ๊งตั้งแต่เปิด
ร้านเล็กๆ ที่หลายคนบอกว่า มันกระจอกเต็มทน
ร้านเล็กๆ ที่หลายคนมองดูมันอย่างเหยียดหยามและไร้ค่า
แต่คนเหล่านั้นไม่เคยมองเห็นเลยว่า
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันหล่อเลี้ยงหลายชีวิตให้ได้กิน ได้อยู่ ได้เรียน
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันช่วยเหลือหลายร้อยคนให้จบการศึกษา
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันรวมจิตใจของผู้คนที่เข้ามา จนมากกว่าคำว่าลูกค้า
แต่อีกห้าวัน ทุกๆอย่างก็จะเหลือเพียงความทรงจำ ทุกอย่างจะกลับมาว่างเปล่าเหมือนตอนที่ผมเข้ามา
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ร้านแห่งนี้มอบให้
ขอโทษที่ไม่อาจปกป้องอะไรได้แม้สิ่งเดียว
กระดานไม้เก่าๆ ที่เริ่มผุพังมากขึ้นทุกที เริ่มลอยต่อไปตามกระแสน้ำแห่งโชคชะตา
แม้ต้องกระแทกแก่งหินไปตลอดเส้นทาง กระดานไม้แผ่นนี้ก็ยังไม่แตกสลาย
เพียงแต่… จะอีกนานแค่ไหนเท่านั้นเอง
