เมื่อวานทั้งวัน ผมได้แต่รำคาญหมาสองพวก ที่ยกพวกมาเห่าใส่กันอยู่ที่หน้าบ้านผม จนถึงค่ำมันก็ยังไม่ยอมเลิกเห่าใส่กัน ทั้งๆที่ผมได้แต่แอบเชียร์ให้มันฟัดกันเสีย จะได้รู้แล้วรู้เรื่อง จบๆ กันไป ไม่ต้องมานั่งทนฟังเสียงขู่ คำราม เห่ากรรโชกอยู่อย่างนี้
ความจริงหมาสองพวกนี้ก็เป็นคู่อาฆาตกันมาเป็นปีแล้ว เท่าที่ผมรู้ ป้าที่ร้านขายของเล่าให้ฟังว่า มีหมาอดีตเจ้าถิ่นพวกหนึ่ง กับหมาเจ้าถิ่นปัจจุบัน อีกพวกหนึ่ง หมาอดีตเจ้าถิ่นโดนไล่กัด จนต้องหนีไปเลียแผลที่อื่นมาเป็นปีแล้ว ชาวบ้านบางคนก็สมน้ำหน้า เพราะได้ยินมาว่า หมาอดีตเจ้าถิ่นชอบพาพวกแอบมาคุ้ยถังขยะยามชาวบ้านเผลอ ถูกไล่กัดไปก็สมควรแล้ว แต่ชาวบ้านบางคนก็ว่า หมาฝูงใหม่ที่ไล่กัดไปนั้น ก็คุ้ยถังขยะเหมือนกัน
เรืองนี้คงไปว่าไม่ได้ เพราะสันดานหมาย่อมต้องคุ้ยขยะหากิน แม้จะอิ่มแล้วก็ตามที ผมว่าจะโทษก็ต้องโทษชาวบ้านด้วย ที่ปล่อยให้หมาคุ้ยขยะอยู่ได้ ไม่เก็บให้ดี ไม่ก็ตีให้เข็ด เอาแต่บ่นกันไป หมาที่ไหนจะฟัง
ป้าที่ร้านขายของเล่าให้ฟังว่า ที่ผ่านมาหมาอดีตเจ้าถิ่นก็เวียนโฉบไปโฉบมา ไอ้อีกพวกก็ดีแต่เห่าไล่ ไม่ยอมกัด สร้างความรำคาญให้ชาวบ้านมาเป็นปี เห็นตั้งท่าจะกัดกันหลายหน แต่ก็ไม่ได้กัดกันสักที เข้าทำนอง พระเอกกลัวตาย ผู้ร้ายกลัวเจ็บ จนคนเชียร์ชักเบื่อ แต่ไอ้ที่เบื่อหนักก็ตอนที่ ขโมยมายกเค้าบ้านแถวนี้ หมามันดันไม่เห่า ดีแต่ไล่เห่า ไล่กัดอะไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าเรื่อง
ผมก็เพิ่งมาอยู่ได้สองเดือน ก็ได้แต่ฟังป้าแกเล่า ไอ้เรื่องจริงเป็นอย่างไร ไม่แน่ใจว่าจะมีใครรู้สักกี่คน เพราะลองซักไซร้ไล่เรียง ก็มักจะจบกันตรงที่ ได้ยินเขาว่า มาเสียทุกคน ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหนา เพราะมันเป็นเรื่องของหมา ไม่อยากไปยุ่ง
แต่เมื่อวานที่มันเห่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาผมประสาทเสีย ทั้งรำคาญ ทั้งหงุดหงิด อยากต้มน้ำร้อนไปสาด ไม่ก็หาแป๊ปเหล็กไปฟาดไอ้พวกหมาดีแต่ปากพวกนี้สักเปรี้ยงสองเปรี้ยง สรุปว่าไม่ต้องทำมาหากินกัน ฟังแต่พวกมันเห่าจนไม่รู้จะเอาสมองที่ไหนไปคิดเรื่องงาน
รำคาญหนักเข้าไม่รู้จะทำอย่างไร เลยหันไปเปิดโทรทัศน์ดูข่าวคราวจะให้ลืมรำคาญเสียหน่อย แต่ดูได้พักเดียวก็คว้ากุญแจเดินออกจากห้อง เจอกับเจ๊เจ้าของบ้านพอดี
“ดึกแล้วจะไปไหนล่ะ” แกถาม
“ไปซื้อยาเบื่อ” ผมตอบอย่างหงุดหงิด
“เอามาเบื่อหมาแถวนี้เหรอ” แกคงรู้ว่าผมอารมณ์ไม่ดี
“ไอ้หมาแถวนี้น่ะ เอายาเบื่อให้มันกินได้ แต่หมาแถวอื่นน่ะ คงเบื่อมันไม่ได้ คงต้องกินเองล่ะเจ๊”
