จะขอพักกายชั่วกาล

765306

การเดินทางของตาแก่คนนี้มาจนค่อนทางแล้ว ความพยายามทุกอย่างถูกนำมาใช้จนหมดสิ้น
บางครั้งอยากตัดใจ ทำสิ่งที่เห็นแก่ตัวเสียบ้าง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้
ภาระหน้าที่ที่ต้องทำ หากไม่ทำแล้วใครจะทำ จะมีใครทำแทนได้ นอกจากตัวเราเอง
ได้แต่มองดู และก้มหน้าทำหน้าที่ของตัว ไม่มีคำตัดพ้อ ไม่มีคำต่อว่า
เพียงแต่ วันหนึ่งเมื่อต้องพักไปตลอดกาล คงต้องปล่อยเป็นหน้าที่ของชะตากรรม

เหนื่อยใจมากขึ้นทุกที ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหมื่อนปลาติดแห มีแต่จะพันแน่นขึ้น
ทุกข์เกิดเพราะคาดหวัง ถึงรู้อยู่แก่ใจ แต่ก็หยุดคาดหวังไม่ได้
กำลังใจมันหมดไปนานมากแล้ว ที่ยังยืนสู้อยู่ได้ เพราะหน้าที่เท่านั้น
เวลายิ่งผ่านไป ดีชั่วยิ่งเห็นชัดตา
โกรธไป ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ทำเท่าที่จะทำได้ เท่าที่ยังมีลมหายใจ

บินไปเดียวดายกลางสายลมแปรปรวน เพียงทะเลครวญฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า

ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย ฉันเหนื่อยฉันหนาว และเหงาเหลือเกิน

ไม่เคยมีใครมีรักแท้จริงใจ จะมองทางใดดูเคว้งคว้างว่างเปล่า

ฝ่าลมฝนลำพังมากี่ร้อนหนาว จนล้าสิ้นแรง

ไม่อยากเห็นภาพใดแม้แต่ท้องฟ้า อยากจะพักดวงตาลงชั่วกาล

จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์ จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา

คงจะมีเพียงลมหายใจรวยริน เอนกายบนดินยอมรับความแพ้พ่าย

ปีกของฉันมันหนัก บินต่อไม่ไหว จะขอพักกายชั่วกาล

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s