การกลับมาใหม่ ของใจ(แก่ๆ)ดวงเดิม

เว้นว่างห่างหายไปจาก Blog เสียสามเดือน จนบางคนไม่แน่ใจว่า ควรจะพ่วงรายชื่อไปด้วยตอนกรวดน้ำหรือไม่ แต่ตาแก่คนนี้ยังคงหนังหนา หน้าด้าน ทนอยู่ให้ทรมานหู ทรมานใจคนอื่นต่อไปอีก ดูท่าจะนานเอาเสียด้วย

หมดจากงานชั่วคราวครั้งก่อน คราวนี้ถึงขั้นต้องอพยพที่อยู่แบบถาวร ร่อนเร่มาทางภาคตะวันตกอีกครั้ง กลับมายังถิ่นฐานที่เคยอยู่มาก่อน เรียกว่าถือเป็นการย้ายที่ครบรอบประเทศไทยหนึ่งรอบได้แล้ว

ผมลากสังขารแก่ๆ กับไอ้ต้าคู่ชีพ เสื้อผ้า และเครื่องนอนไม่กี่ชิ้นที่เป็นสมบัติส่วนตัว โบกมือลาบ้านเช่าที่เดิม มุ่งตะวันตก
ฟังดูเหมือนหนังคาวบอยไปสักหน่อย แต่เรื่องจริงมันไม่ได้สวยหรูเหมือนนิยายอย่างนั้น
ผมต้องเปลี่ยนที่อยู่คราวนี้ เพราะต้องทำมาหากิน เมื่อที่เดิมหากินไม่ได้ ก็ต้องอพยพต่อไป
เหมือนสัตว์โลกอีกหลายชนิด ที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด อพยพไปตามฤดูกาล

ผมอพยพมาตั้งแต่เดือนธันวาคมปีที่แล้ว ร่ำลาแบบถาวรกับบ้านเช่าหลังเดิม เข้าสู่อ้อมอกบ้านเช่าหลังใหม่ ที่เล็กลงไปกว่าเดิม แถมไม่มีร่มไม้ให้นั่งเอกเขนก ปลดปล่อยอารมณ์ มีแต่โรงสังกะสี ที่ต้องรีบออกมาให้ทันก่อนตะวันจะเริ่มแผดแสง ไม่อย่างนั้นคงเป็นตาแก่อบสมุนไพรอย่างแน่นอน ก็จะไปเอาอะไรนักหนากับบ้านเช่าราคาพันสองต่อเดือน แค่นอนหลับตื่นมากางเกงแขวนไว้ไม่หายก็คุ้มราคาแล้ว

คนรับจ้างอย่างผม ที่ไหนมีคนจ้าง ก็ไปอยู่ที่นั่น ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ก็ตามที
เรื่องชอบหรือไม่ชอบ ไม่ได้อยู่ในสมอง สบายหรือลำบาก ไม่ใช่เหตุผลตัดสินใจ
แค่ขอมีงานทำ มีรายได้เลี่ยงลูก เลี้ยงตัวเป็นพอ

การมุ่งหน้าสู่ตะวันตกครั้งนี้ ผมอยากให้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะเริ่มเหนื่อยกับการร่อนเร่แบบนี้
แต่จะเป็นได้หรือไม่ ผมไม่ใช่ผู้กำหนด อาจจะเป็นดาวบนฟ้า หรือชะตากำหนด ผมก็บอกไม่ได้
ผมรู้แต่เพียงว่า ได้ทำทุกอย่างเท่าที่ผมต้องทำทั้งหมดแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ไม่เสียใจ เพราะทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้อีกแล้ว

ช่วงเวลาเกือบสองเดือนที่ผ่านมา เป็นช่วงที่ต้องวุ่นวายกับการจัดการอะไรต่อมิอะไร ให้มันเข้าที่เข้าทาง อย่าว่าแต่ทำงานไม่ทันเลย บางทีหายใจยังทำท่าจะไม่ทันเอาเสียด้วยก็มี กว่าจะมีเน็ตใช้กับเขาได้ ก็เล่นเอาแทบรากเลือดเหมือนกัน

ถึงตอนนี้ ผมคงมีโอกาสแวะเวียนมาบ่นให้ชาว Blog ฟังได้เหมือนเดิมเสียที แม้แรงบ่นจะแผ่วไปบ้าง ตามวัยที่ร่วงโรยไปพร้อมกับกาลเวลาก็ตาม แต่ถึงวันนี้ ตาแก่บ้านนอกคนนี้ก็ยังอึด ยังสู้อยู่ต่อไป แม้การโยกย้ายครั้งนี้ จะพาตัวเองมาอยู่ท่ามกลางสายตาที่ดูหมิ่นดูแคลนจำนวนมากมายก็ตาม แต่มันก็เป็นเส้นทางที่ผมเลือก และเป็นเส้นทางที่ผมพอจะมีปัญญาหาเลี้ยงลูก เลี้ยงตัว ต่อไปได้

วันนี้ถึงผมจะไม่มีลุงปลา คนเลี้ยงวัว ให้ผมตะโกนทัก ไม่มีต้นหญ้าหน้าบ้าน ให้ผมนั่งมอง ไม่มีโอ่งน้ำฝน ให้ผมตักกิน ไม่มีแคร่ไม้ไผ่ให้ผมเอนหลัง แต่ผมยังมีภาระ ที่ยังต้องแบกต่อไปตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ ยังมีความฝันที่แม้มันจะไม่มีโอกาสเป็นจริง  ยังมีผู้คนที่คอยห่วงใยแม้เพียงแวบเดียวของความคิด ยังมีงานที่รอให้ผมวิ่งไปหามาทำ ยังมีเพื่อนฝูงและน้องๆ ตลอดจนผู้คนที่คอยไต่ถามความเป็นไป และยังมีอีกหลายคนที่เกลียดปากผมเต็มที

ปฎิทินอันใหม่ที่มาทดแทนอันเดิม บอกผมว่า เหลือเวลาน้อยลงไปอีกปี
มีเรื่องราวมากมายที่ต้องทำ ผมรอช้าไม่ได้แล้ว
ชีวิตอีกหลายชีวิตที่ต้องพึ่งพามือคู่นี้ของคนแก่ที่แพ้ไม่ได้ ล้มไม่เป็น
แต่มันก็เป็นความเต็มใจของผมที่จะทำให้พวกเขาเหล่านั้น
ไม่อยากได้การยกย่อง เทิดทูนใดๆ แค่เห็นทุกคนมีความสุข ก็คุ้มค่ากับความทุกข์ยากที่แลกมา

เรื่องราวที่ผ่านมาเป็นแค่แบบฝึกหัด เรื่องราวที่รออยู่เบื้องหน้า นั่นคือข้อสอบจริง
บันทึกของตาแก่บ้านนอกคนนี้ยังมีหน้าต่อไป ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจอยู่…
ขอทักทายผู้คนในอาณาจักรแห่งน้ำใจและไมตรีที่นี่อีกครั้งครับ

7 comments

  1. โอ..ห่างหายไปนานเทียวขอรับคุณลุงทอมเวิร์ค
    การยกย่องเทิดทูนใดหาได้สำคัญไปกว่ารอยยิ้มของครอบครัว
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าไม่อาจอพยพทั้งอาชีพที่ทำถึงทางตันร่วมสองปีแล้วขอรับ
    การได้รับรู้เรื่องราวของคุณลุง(แม้เพียงคร่าว)
    จุดประกายบางอย่างในหัวใจ
    ข้าพเจ้ายังมองไม่รู้ว่าเป็นประกายอะไร?
    รู้สึกแต่ว่า..อุ่น ๆ

    คารวะ
    นายดิน ธุลีเดิมขอรับ

    ปล. ข้าพเจ้าเปิดร้านกล้วยปั่นเผื่อมีรายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ เลี้ยงนิสัยชอบเขียนหนังสือ (แต่ดูท่าร้านจะเจ๊งเสียแต่เพิ่งเริ่มเลยขะรับ ธีมกล้วยมันแสดงผลตัวอักษรใหญ่บ้างเล็กบ้าง บางตัวหายไปจากบรรทัด เล่นเอาข้าพเจ้าหัวปั่นแทนกล้วยแล้วขอรับ)

  2. สวัสดีครับ

    ดีใจที่ได้เจอกันในนี้อีกครั้ง🙂

    พร้อมให้เลี้ยงข้าวขาหมูเมื่อไหร่ ติดต่อมาได้เลยนะครับ😀 speednetclub at gmail dot com🙂

  3. แล้วจะแวะไปชิมกล้วยปั่นนะครับท่านธุลีดิน

    ส่วนข้าวขาหมูนี่ เป็นตายร้ายดีก็ต้องไปกินให้ได้
    เสียดายแต่โต๊ะจีน ที่พลาดไปอย่างน่าเสียดาย 555+
    ขออวยพรคุณหน่อยย้อนหลังแล้วกัน ใหทั้งคู่มีความสุขมากๆนะครับ

  4. ยินดีต้อนรับสำหรับการกลับมาครับ เลือกวันหรือเปล่าเนี่ย รอให้ได้ “ท่านประธานที่เคารพ” เสียก่อนแล้วค่อยกลับมาเนี่ย 8)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s