ไอ้ออ

ผมโล่งอกหลังจากที่ได้ยินมันกลับมาบอกว่า มันใส่ข้อมูลลงไปได้ จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไอ้ออเสียด้วย ก็คงต้องลองเชื่อมันดูอีกครั้ง

ไอ้ออ เป็นเด็กหนุ่มอายุสัก 20 ปีได้ รูปร่างมาตรฐานชายไทยบ้านนอก หน้าตากวนฝ่าตีนได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพอๆ กับคำพูดมัน เจ้านายสั่งให้หาคนไว้ให้ผมได้ใช้งานส่วนตัวสักคน เพราะผมยังไม่คุ้นกับไซต์งานและผู้คนที่นี่ เลยไม่รู้ว่าเป็นความซวยของผม หรือของมัน ที่หัวหน้างานเลือกมันมาให้ผม

ไอ้ออไม่น่าใช่คนแถวนี้ เพราะมันก็อยู่ที่บ้านพักคนงาน แต่มันเที่ยวรู้เรื่องของที่นี่ไปเสียทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องงานของมัน และรู้จักไปเกือบทุกคน ทั้งในไซต์งาน และนอกไซต์งาน ยิ่งบรรดาคนงานผู้หญิงที่โรงใหญ่ด้วยแล้ว มันรู้จักหมดทุกคน ยังไม่นับลูกสาวชาวบ้านละแวกใกล้เคียง ตั้งแต่ร้านก๋วยเตี๋ยวไปยันบ้านผู้ใหญ่

ไอ้ออมันบอกว่า มันจบ ปวช เทคนิคในจังหวัดมา แต่ผมไม่เห็นมันจะรู้เรื่องอะไรสักเรื่อง ยิ่งภาษาอังกฤษด้วยแล้วยิ่งไม่น่าเชื่อว่ามันเรียนหนังสือ แต่ถ้าเรื่องพูดล่ะก็ ไอ้ออน่าจะจบหลักสูตรการพูดมาราธอน ปารีส-ดัคการ์ มาสักสามครั้ง เพราะตั้งแต่หัวหน้างานเรียกให้มาพบผม จนถึงวันนี้ไอ้ออมันแทบไม่หยุดพูดเลย มันจะขยันอธิบายทุกเรื่องอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ผมจึงถามมันได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องงานอย่างเดียวที่ไอ้ออบอดสนิท ไม่เคยรู้อะไรเลย

ผมเข้าใจว่ามันชื่อ ละออ ก็เรียกมันว่า ละออ จนสัปดาห์ที่สอง ก็ขยับเลื่อนตำแหน่งมาเป็น ไอ้ออ แถมยังได้ขยับไปรักษาการ ไอ้ห่าออ และไอ้เหี้ยออ ในบางโอกาส จนวันที่ผมต้องเซ็นต์เบิกเงินวีค หลังจากตรวจดูรายชื่อ ก็เรียกไอ้ออมาถาม
“ใครวะคนนี้ กูไม่รู้จัก เกินมารึเปล่าวะ” ผมชี้ให้ไอ้ออดูชื่อๆ หนึ่ง
“คนที่หล่อๆ ไงนาย” ไอ้ออพูดแล้วยิ้มๆ
“ใครวะ ผัวมึงเหรอ” ใครก็ไม่รู้ เสือกมามีชื่อในลิสต์เบิกเงินได้ไง
“กูขีดออกแล้วกัน กูไม่เคยเห็นหัวมันเลย เสือกมาเบิกเงิน” ผมตั้งท่าจะขีดชื่อทิ้ง
“โอ๊ย! นาย อย่าขีดออก ผมเอง” ไอ้ออรีบระล่ำระลักบอก กลัวผมไม่เบิกเงินให้มัน
ผมมองหน้ามัน แล้วก้มมองชื่อในกระดาษอีกครั้ง
…นายอรชุน…
ผมอดไม่ไหว ปล่อยเสียก๊ากใหญ่ ไอ้ออยิ่งอายหนักเข้าไปอีก
“หน้ายังกะเหี้ยตกตึก เสือกชื่ออรชุน”

ช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาพิสูจน์ให้ผมเห็นว่า ไอ้ออใช้ได้ทุกเรื่อง ความฉลาดมันมีพอๆ กับความขี้เกียจของมัน ดังนั้นผมจึงต้องเตรียมใจแก้ปัญหาทุกครั้งที่ใช้งานมัน ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ได้ขยับฐานะเลื่อนจากเรือนแถวไม้ ขึ้นไปบนแฟลตได้ เพราะมันไปบอกฝ่ายบุคคลว่า มันอยู่ที่เรือนแถวไม้ ผมเรียกใช้มันไม่สะดวก เขาก็คิดว่าผมสั่งมา เลยย้ายมันขึ้นไป อยู่ใกล้ๆ ห้องผม กว่าจะรู้เรื่องกันว่ามันทะลึ่งไปบอกเขาเอง ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์
“นายจะได้เรียกผมได้ง่ายๆ ไง ไม่ดีเหรอนาย” ยังเสือกมาถามอีก

ทุกสัปดาห์ผมจะใช้ไอ้ออเข้าเมืองหนึ่งครั้ง ไปซื้อข้าวของ ไปจัดการธุระ ส่งเอกสาร อะไรต่อมิอะไรที่ผมไม่อยากไปทำเอง รวมถึงแวะร้านเน็ตเอาข้อความมาใส่ใน Blog นี้ด้วย ซึ่งผมไม่เชื่อเลยว่า มันจะมีปัญญา
“กูถามมึงจริงๆ ไอ้ออ ตอนมึงเอาข้อความไปใส่เน็ต มึงทำยังไง”
ผมอดไม่ได้ต้องถามมัน หลังจากที่กลับมารายงานว่าเรียบร้อย ก็ภาษาอังกฤษมันไม่กระดิกขนาดนั้น
“ทีแรก ผมก็ทำอย่างนายบอก แต่มันขึ้นอะไรก็ไม่รู้ แล้วไอ้แฟลตของนาย ผมก็เสียบไม่เป็น”
ผมตั้งใจฟังมันฝอยน้ำลายแตกฟอง
“ดีว่าหน้าตาผมดี น้องจ๋าเขาถึงรีบมาทำให้ผม”
“น้องจ๋าไหนวะ”
“น้องจ๋าเจ้าของร้านไงนาย เขาเอาใส่ให้เสร็จเรียบร้อยเลยนาย”
“โธ่..ไอ้ขี้คุย เจ้าของเขากลัวควายอย่างมึงจะไปทำเครื่องเขาพังน่ะซิ”
หลังจากนั้นมันก็บรรยายสรรพคุณน้องจ๋าของมัน ราวกับพรีเซนเตอร์มืออาชีพ ผมปล่อยให้มันฝอยตามสบายจนมันหยุด
“ตกลงว่าคราวนี้มึงทำเองเป็นแล้วใช่ไหม” ผมถามสรุปความ
ไอ้ออยิ้มอายๆ ส่ายหน้า
“อ้าว แล้วมึงไม่ได้ดูน้องจ๋าเขาทำเหรอ”
“แหะๆ เปล่า ผมนั่งดูหน้าน้องจ๋าอยู่น่ะ”
กูอยากถีบมึงจริงๆ …ไอ้อรชุน…

ปล. ถ้าน้องจ๋าอ่านข้อความนี้ ลุงฝากหน่อยนะ ถ้าไอ้ห่าออมันนั่งจีบหนูอยู่สองชั่วโมง เหมือนที่มันมาเบิกเงินกับลุง ฝากตบกบาลมันสักทีนะ โทษฐานอู้งาน

ลุงทอม
15 กย. 50

6 comments

  1. ฮั่นแน่ ที่มาที่ไปนี่เอง
    อ่านแล้วทำให้นึกถึงตัวละครในหนังเรื่องมหาลัยเหมืองแ่ร่เลยค่ะ
    เจ้าไข่น่ะค่ะ
    ว่าแต่ รอบนี้เป็นคุณเจ้าของบล็อกหรือว่าเป็นคุณออเอามาลงล่ะเนี่ย ^_^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s