สายรุ้งกับเต้าทึง

rainbow_resize

ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน และมีฟ้าคะนองตามมาด้วยเสมอ ทำเอาผมไม่ได้เขียนอะไรเพราะไม่กล้าต่อสายโทรศัพท์
เมื่อวานหลังจากฝนที่ตกในตอนเย็นเริ่มซาลง เหลือเพียงละอองบางๆ ที่ยังโปรยปรายไปทั่ว ผมก็ได้เห็นสายรุ้ง

คนบ้านนอกอย่างผมมีโอกาสเห็นรุ้งกินน้ำบ่อยกว่าคนในเมือง เพราะคนในเมืองแค่เวลาจะมาดูรุ้งกินน้ำก็ไม่มีแล้ว คงไม่มีเวลานับว่าแถบสีทั้งเจ็ด ยังเกิดขึ้นครบถ้วนเหมือนเดิมหรือไม่
ผมนั่งมองสายรุ้งจากชายคาบ้าน เส้นโค้งทาบขอบฟ้า ประดับประดาด้วยแถบเจ็ดสี
ถ้าเป็นสีเดียวกันทั้งหมด จะงดงามเท่านี้หรือไม่…

ทุกครั้งที่ผมมีโอกาสไปกินข้าวเย็น ที่แผงลอยข้างองค์พระ อันเป็นที่โปรดปรานของผม หลังจากหาอาหารหลักกินตามความอยากแล้ว ผมจะต้องไปปิดท้ายด้วย เต้าทึงเย็น ที่ร้านข้างๆ ร้านอาเฮียไอติมลอยฟ้าที่เคยออกโทรทัศน์ เสียทุกครั้ง
ผมชอบรสชาติของทั้งแป้ง ถั่ว และสารพัดที่เขาใส่ลงในถ้วย ราดรดด้วยน้ำลำใยหอมชื่นใจ แล้วปิดมันเสียด้วยน้ำแข็งใส
ผมไม่เคยนับว่า คนขายเขาใส่ของมาในถ้วยกี่ชนิด เพราะเวลากินมันถูกคละเคล้าเข้าด้วยกันจนหมด
แต่ถ้าเขาใส่ของเพียงชนิดเดียว จะเป็นเต้าทึงที่มีรสชาติถูกใจอย่างนี้หรือไม่…

สีตรงข้ามกันอย่าง เขียวกับแดง หรือเหลืองกับม่วง ยังมาอยู่บนแถบรุ้งสายเดียวกันได้
เหล่าของกินหลากหลาย ทั้งถั่ว พุทรา แป้ง ฯลฯ ยังมารวมกันอยู่ในถ้วยเต้าทึงเดียวกันได้
ความแตกต่าง หรือความหลากหลาย ไม่ใช่ข้อจำกัด ที่จะสร้างกฎเกณฑ์ว่า จะมาอยู่รวมกันไม่ได้
หากเรารู้จักยอมรับ มองเห็น ความแตกต่างนั้นอย่างเข้าใจ อย่างมีภาวะความคิดที่เจริญเติบโตเพียงพอ
การอยู่ร่วมกันของสิ่งที่ตรงข้าม หรือแตกต่างกันนั้น อาจสร้างความงดงามอย่างสายรุ้ง หรือรสชาติแสนอร่อยอย่างเต้าทึง

การปฏิเสธการอยู่ร่วมกันของความแตกต่าง หรือไม่ยอมรับ เฝ้าหลอกตัวเองว่ามันไม่มีจริง
ก็เหมือนเด็กนั่งระบายสีด้วยดินสอสีเพียงสีเดียว ไม่ว่าส่วนใดของภาพ ก็มีเพียงสีเดียวเท่านั้น
หากไม่ใช่เด็กคนนั้นมีดินสอสีเพียงแท่งเดียว ก็คงเป็นเพราะเด็กคนนั้นไม่อาจยอมรับความแตกต่างใดๆ บนโลกนี้ได้
ไม่ก็คงมีระดับสติปัญญาต่ำ หรือภาวะจิตใจมีปัญหา

เสียดายที่มีผู้คนหลายคน ไม่อาจยอมรับได้ว่ารุ้งมีเจ็ดสี ไม่อาจยอมรับได้ว่าเต้าทึงต้องประกอบด้วยหลายอย่าง ได้แต่เฝ้าหลอกตัวเองว่า อีกหกสีที่เหลือมันไม่มีอยู่จริง เฝ้าแต่โกหกตัวเองว่า เต้าทึงมีแค่น้ำลำใยกับน้ำแข็งเท่านั้น
ไม่ว่าใครจะบอก จะเล่า จะอธิบายอย่างไร ก็ไม่อาจเปิดใจยอมรับความเป็นจริงของโลกใบนี้ได้
นั่งระบายสีด้วยสีเดียว แล้วเที่ยวบอกคนอื่นรอบตัวว่า โลกนี้มีเพียงสีเดียว
คนเหล่านี้ช่างน่าสมเพทเวทนา เป็นผู้ป่วยจิตเภทที่ยอมรับความจริงของชีวิตตัวเองไม่ได้ มี IQ และ EQ ต่ำกว่ามาตรฐานมนุษย์ทั่วไป เกิดมาเป็นภาระของครอบครัว สังคม และโลกใบนี้
คงได้แต่แผ่เมตตา และเวทนาพ่อ แม่ และครอบครัวของคนเหล่านี้

หมายเหตุ หารูปเต้าทึงประกอบเรื่องไม่ได้ เอารูปข้างล่างใส่แก้ขัดเท่านั้น ห้ามตีความ(เหมือนเดิม)

bcoms20078251759271
Advertisements

9 comments

  1. สุดยอดมากค่ะ ข้าน้อยขอคารวะ
    (ไม่ได้ตีความน้า แค่บอกว่าสุดยอด อ่านแล้วอยากกินเต้าทึง ทั้งๆที่ไม่ชอบทาน แต่คนเรานะถ้าคนอื่นชอบแล้วเขาบรรยายซะน่าทาน ก็ยอมรับได้ค่า)
    ^o^

  2. สายรุ้ง สวยมากค่ะ

    เต้าทึง ท่าทางจะอร่อย
    แต่หนูชอบ ไอศกรีมร้าน เด่นThai ที่องค์พระน่ะค่ะ
    เพราะเขายังใส่ถ้วยกระดาษแบบเมื่อสักยี่สิบปีก่อนอยู่เลยล่ะค่ะ ^O^

    ปล.คุณน้าๆ ที่ออฟฟิศหนูก็มีรูปนี้มาโผล่เหมือนกัน จะทำไงดีล่ะเนี่ย เสียมาติ๊ อิ๊กคิว มากเลยค่ะ!

  3. ตอนอ่านมาถึงดินสอสีสีเดียวก็เริ่มคิดแล้วว่าต้องมีใครโดนแน่ๆ แล้วก็จริงๆด้วย ผู้น้อยขอคารวะ ฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยคนนะครับพี่

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s