สังเวียนชีวิต

วันนี้แดดดีแต่เช้า แรงจนผมรู้สึกแสบตา
ผมขนถังและผ้าพลาสติกออกไปตั้งที่ร้านริมถนน หลังจากหยุดมาสองเดือน
ชีวิตยังดำเนินต่อไป อย่างที่มันจะเป็นไปได้
เดือนนี้ผมคงเดือดร้อนจนได้ หลังจากเอาตัวรอดมาได้หลายเดือน
ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้จนเริ่มชินชา ตราบใดที่ลูกๆ ยังไม่เดือดร้อน ผมยังรับได้ทั้งนั้น

ผมไม่เคยเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้ แม้จะเหนื่อยยาก แต่ยังคงเป็นตัวผม ไม่เปลี่ยนแปลง
หลายครั้งที่ถูกต้อนจนติดมุม แต่ก็กัดฟันแลกหมัดจนออกจากมุมมาได้
โชคชะตาปล่อยหมัดชุดครั้งแล้วครั้งเล่า จนแทบทนไม่ไหว
บางครั้งก็อยากล้มลงไปนอนให้นับสิบ มันจะได้จบๆกันไป แต่ก็ทำไม่ได้
ผมต้องกัดฟันยืนให้ผ่านแต่ละยกไปให้ได้ แม้จะโดนนับแปดไปบ้าง
อีกไม่กี่ยกลูกผมก็จะเรียนจบแล้ว ไม่ว่าจะโดนเข้าตรงไหน ผมก็ล้มไม่ได้เด็ดขาดในตอนนี้

การต่อสู้ระหว่างผม กับโชคชะตา ไม่มีพักยก ไม่มีพี่เลี้ยง ไม่มีให้น้ำ
ต้องอาศัยแรงอึด และความอดทนเท่านั้น
หลายครั้งที่โดนขวาตรงเต็มๆ หลายครั้งที่โดนเสยเข้าปลายคาง
มันเจ็บปวดจนน้ำตาร่วง จนอยากถอดนวมทิ้ง ยอมแพ้น็อคเสียตรงนั้น
แต่ใบหน้าลูกๆ ที่มองอยู่ตรงหน้า ทำให้ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากประคองตัวรอเสียงระฆังหมดยก
แล้วออกมาสู้ในยกต่อไป

บาดแผลที่ปรากฎไปทั้งตัว คือนาฬิกาบอกเวลาของการต่อสู้ ว่าผ่านมาเนิ่นนานเท่าใด
ผมไม่มีโอกาสชนะน็อค ไม่หวังแม้แต่ชนะคะแนน
แค่หวังเพียงยืนหยัดให้นานที่สุด เท่าที่พ่อคนหนึ่งจนทำให้ลูกได้
เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะโดนน็อค หรือแพ้คะแนนหลุดลุ่ย
แต่ลูกๆ ก็ยังคงภูมิใจได้ ที่พ่อของเขาคนนี้
ไม่ถูกไล่ลงจากเวที ฐานชกไม่สมศักดิ์ศรี

2 comments

  1. เวทีแห่งนี้ไม่มีพี่เลี้ยง … แต่นั้นอาจจะโชคดีที่ไม่มีพี่เลี้ยงก็ได้ เพราะเราไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีใครโยนผ้าขึ้นมาบนเวที ในตอนที่เรายังอยากสู้ต่อ🙂

    สู้ครับ😉

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s