ระทึกใจ

วันก่อนผมนั่งเขียนเรื่อง วัน(เกือบ)ว่าง ด้วย ScribeFire อยู่ในตอนกลางคืน
วันนั้นเิกิดอยากเขียนขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเกิดอารมณ์ ไม่อยากคุยกับหมา ไม่อยากสนทนากับคน มาเป็นสัปดาห์
พอเริ่มเขียนได้ไม่เท่าไร ก็เกิดเหตุสยองขวัญ
อยู่ดีๆ เรื่องที่ผมกำลังเขียน ถูก Publish ขึ้นไปบน Blog ทั้งที่มือสองข้างกำลังง่วนอยู่กับแป้นพิมพ์
ลองคิดดูแล้วกัน ถ้าเป็นคุณ อยู่คนเดียวกลางป่าตอนเที่ยงคืน นั่งพิมพ์คอมอยู่ แล้วคอมมันทะลึ่งทำงานเอง คุณจะทำยังไง
บางคน(ที่ผมรู้จัก) แม้แต่คอมพิวเตอร์ก็คงไม่ได้ปิด เผ่นเข้าห้องนอนไปแล้ว
แล้วตาแก่อย่างผม ทำยังไงล่ะ
ผมก็ทุบเปรี้ยงที่โต๊ะข้างโน้ตบุค (จะทุบโน้ตบุคก็แพงเกินไป ไว้ให้รวยก่อนจะทุบสักเปรี้ยง) แล้วแหกปากด่าเท่านั้น
เพราะนอกจากมันจะ publish ไอ้ที่เขียนอยู่ค้างๆคาๆแล้ว แทนที่มันจะหยุดที่ให้ผมเลือก OK หรือ Keep content
มันเสือกรู้ดี OK ไปให้ผมเสร็จสรรพ
หมดกัน หมดอารมณ์เขียน จะไปเขียนต่อบน wordpress ก็คงไม่เอาแล้ว
ไอ้ที่โพสท์ขึ้นไปแล้ว ก็เลยไปลบออก

ถึงตรงนี้ หนูมุกคงรู้แล้วนะว่าเรื่อง วัน(เกือบ)ว่าง ของลุงมันหายไปไหน
เพราะมันกลายเป็น คืนวุ่นวาย แทนที่จะเขียนเสร็จ ได้เข้านอนแบบมีความสุข
กลายเป็นต้องมานั่งหาว่า ไอ้เครื่องคอมมันเกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมา ถึงทะลึ่งทำงานเองได้

กว่าจะหาตัวต้นเหตุเจอก็ซัดซะเกือบตีสาม ไม่ใช่อะไรที่ไหน เจ้าเมาส์ตัวดีนั่นเอง
จะไปลงโทษอะไรมันนักหนาก็สงสาร ใช้มันมาตั้งแต่สมัยอยู่กระบี่
ถ้าเป็นคนป่านนี้อายุราชการก็ระดับปลัดกระทรวงแล้ว
wheel ก็พังแล้ว ปุ่มกดซ้ายขวาก็ต้องกดแบบเน้นๆ มันถึงจะรู้ว่าสั่งมัน
แต่ถ้ากดแรงไป ก็ต้องมานั่งงัดแป้นกดขึ้นมา เพราะมันหมดแรงจะเด้งกลับแล้ว
ก็เอาเป็นว่า เห็นแก่เหตุชรา ยกผลประโยชน์ให้จำเลยไป มันก็ยังพอใช้ได้อยู่
เลยใช้มันต่อไป ถือว่าทำโทษมันแล้วกัน

พักนี้มีแต่เรื่องให้ได้ระทึกใจคนแก่อยู่เรื่อย สองสัปดาห์ก่อน ขับรถกลับจากนครปฐม จะไปลาดกระบัง
เข้ามอเตอร์เวย์ วิ่งมาใกล้จะถึงทางแยกไปสุวรรณถูมิ
ยางมันระเบิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น
จากเลนที่สาม อยู่ตรงกลาง กว่าจะเอารถเข้าข้างทางได้ เกือบไม่ได้มานั่งเขียนเสียแล้ว
พอเอารถหลบเข้าข้างทางได้ ควานหาอุปกรณ์เปลี่ยนยางออกมากองไว้ข้างถนน
ในขณะกำลังยักแย่ยักยัน เอาล้ออะหลั่ยลง รถกู้ภัยทางหลวง 1193 ก็มาจอดต่อท้าย
“ผมช่วยเปลี่ยนยางให้ไหมครับ” หนุ่มคนขับลงมาถาม
ไอ้หนุ่มเอ๋ย เห็นสภาพลุงกับสภาพรถแล้วยังจะถามอีกเหรอวะ แค่ยกยางอะหลั่ยยังแย่เลย

แล้วไอ้หนุ่ม 1193 กับเพื่อนก็ลงมาช่วยกันจัดการยางที่ระเบิดออกไป ไขยางอะหลั่ยออกมาจากใต้ท้อง
พอเห็นยางอะหลั่ย ถึงกับมองหน้าผม
“อ๋อ มันเพิ่งสึกหนีเข้าพรรษามาน่ะ ดอกเลยยังไม่ขึ้น ใส่ไปเหอะ” ผมบอกไอ้หนุ่ม 1193
มันก็หัวเราะกันแล้วจัดการเปลี่ยนยางให้ผม ส่วนผมนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างทาง
“เสร็จแล้วครับลุง ลุงยังไม่หายตกใจอีกเหรอ ไม่เป็นไรแล้วล่ะลุง” หนุ่ม 1193 ปลอบใจผม เพราะเห็นผมนั่งซึมมาตลอดเวลาที่มันเปลี่ยนยางให้
“เปล่า ลุงไม่ได้ตกใจหรอก” ผมบอก
“แต่ลุงกลุ้มใจ จะไปหาเงินที่ไหนซื้อยางใหม่น่ะ เส้นนึงตั้งเกือบสองพัน”

3 comments

  1. กระจ่างเนตรเทียนไข แป๋ว แป๋ว.. ๕๕

    มี Window Live Writer ยังไม่เคยลองใช้เลยเจ้าค่ะ ส่วน ScribeFire เคยลง แล้วไม่ได้ใช้สักที เลยเอาออกไปแล้ว พื้นที่คอม มีจำกัด แหะๆ

    ..
    แกลบด้วยคนจิ
    :p

  2. พระคุ้มครองนะคะคุณน้า

    มีคาถามาฝากค่ะ

    “โอม จงมีงานเยอะๆ จงมีงานทำมากๆ จงมีงานที่ทำแล้วได้ตังค์เยอะๆ”

    *หนูก็ใช้คาถานี้ค่ะ ^^

  3. – -” คุณลุงโชคดีนะค่ะที่รอดมาได้
    บ้างคนคุมสติไม่อยู่ถึงกับดับคาเสาไฟ
    ไม่ก็เสยวิญญาณให้ข้างทางบ้าง

    ธรรมรักษานะค่ะคุณลุง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s