เหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog

ช่่วงเวลาที่ผมหายไปจาก Blog ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไร มีเหตุผลอยู่แค่ไม่กี่ข้อ

ข้อแรก ผมไม่ว่าง อันนี้ดี เพราะแสดงว่าผมกำลังมีกินเพราะมีงานทำ(บ้าง)

ข้อสอง ผมเข้าเน็ตไม่ได้ ถ้าเข้าไม่ได้เพราะเข้าสวน หรือไปทำงานในที่แม้เขาจะมีเน็ต แต่เขาก็ไม่ได้ให้ผมใช้ อันนี้ก็ไม่ได้เขียนอะไรอีกเหมือนกัน แต่ถ้าเข้าไม่ได้เพราะหมดสตางค์ค่าเน็ต อันนี้น่าเป็นห่วงอยู่สักหน่อย แสดงว่าเริ่มไม่มีกินอีกแล้ว

ข้อสาม ผมป่วย ชนิดล้มหมอนนอนเสื่อ ลากสังขารมาหน้าจอยังไม่ไหว คงไม่มีปัญญาพอจะมานั่งเขียนอะไรเป็นแน่

ข้อสี่ ผมไม่รู้จะเขียนอะไร อย่างที่ผมเคยบอกว่า ผมไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักคิด ไม่ใช่นักวิชาการ และไม่ใช่นักอะไรทั้งนั้น ผมเป็นแค่คนแก่บ้านนอกตกงาน บางครั้งมันก็ไม่รู้จะเขียนอะไร มองหมาก็เป็นหมา มองจิ้งจก ตุ๊กแก มันก็ไม่เห็นจะออกเขา งอกปีก ไอ้จะให้มาเขียนเล่านิทานมันก็ไม่ไหว หัวหูก็ไม่ได้เป็นครีเอทีฟ จะมองให้เป็นเรื่องเป็นราวก็ทำไม่ได้ ที่พอจะทำได้ก็แค่ มองหน้าจิ๊กโก๋ให้มันเป็นเรื่องเป็นราว แต่ด้วยวัยปูนนี้ อยู่บ้านให้แก่ตายไปเองเถอะ

และข้อสุดท้าย ผมไม่อยากเขียน ผมใช้ TAG ที่แสนจะชัดเจนว่า อยากเขียน นั่นเพราะผมจะเขียนเวลาที่ผมอยากเขียนเท่านั้น ถ้าผมไม่อยาก ถึงเขียนไปมันก็ไม่ได้เรื่องอะไร หรือไม่ก็เป็นว่าไอ้เรื่องที่อยากเขียน มันจะพาผมกลับไปแถวบางเขน ลาดยาว ถึงเป็นถิ่นเก่าเคยอยู่แถวนั้นก็เถอะ แต่ไม่ได้นิยมจะไปด้วยวิธีการแบบนี้

ส่วนเหตุผลอื่นๆ คงไม่ต้องเอามาเป็นข้ออ้าง เอาแค่ห้าข้อข้างต้นก็พอแล้ว
ผมว่า คงไม่ใช่แค่ผม คนที่เขียน Blog แบบอิสระ (ไม่มีใครจ้างเขียน) ทุกคน ก็อยู่ภายใต้กติกาห้าข้อนี้ทั้งนั้น
ยิ่งช่วงนี้ตัวหนังสือของผม มันอ่อนแรงลงไปมาก จะด้วยสภาวะโลกร้อน หรือเบื่อหน่ายชีวิตคนอื่นก็ตามที ผมยิ่งไม่อยากจะเขียนอะไรลงไป
เดี๋ยวหมอโรคจิตจะมาชี้ว่า ข้อความของผมกระตุ้นให้คนฆ่าตัวตาย จะซวยเอา
คนมันจะฆ่าตัวตาย แค่ไม่อ่าน มันก็หาเรื่องฆ่าตัวตายจนได้
ลองคนมันไม่อยากตายสิ เยี่ยวเข้มหน่อยเดียวก็วิ่งไปหาหมอให้ตรวจแล้ว

จะเก็บเรื่องไกลตัวมาเขียน มันก็ไม่รู้จริง เขียนอย่างนั้นไปเขียนนิยายขายเสียดีกว่า
จะเขียนเรื่องบ้านเราเมืองเรา ก็ไม่ได้ดูทีวีกับเขา เพราะเปิดทีไร มีแต่เรื่องของเทวดา
ก็เทวดามาเกิด คิดอะไรทำอะไรดีอยู่คนเดียว แม่เทพธิดาพ่อเทพบุตรจุติมาโลกมนุษย์ เกิดมาพ่อไม่เคยทำอะไรผิดเลย พ่อทำอะไร พูดอะไรก็ช่างถูก ช่างจริงไปเสียทุกเรื่อง ความคิดความสามารถของพ่อก็ช่างล้ำเลิศ สามภพหาไม่ได้อีกแล้ว

นี่ถ้าพ่อว่างกันแล้ว มาดูชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวนา เขาบ้างนะพ่อ จะตายหงส์ตายห่านกันหมดแล้ว

ผมนี่แก่แล้วชักเลอะ จะเขียนเรื่องเหตุผลที่ไม่ได้เขียน blog ดันมาจบที่ เทวดาสาธุ ได้ยังไงหนอ…

4 comments

  1. โห.. โห อย่างนี้ เรียกแอบอู้เนียนๆ ไหมคะลุง? ๕๕ มาบ่นๆ เหตุผล แล้วก็จากไป เหอๆ

    ไปอ่านของอันก่อนดีกว่า ยังไม่ได้อ่านเลย..

    ดีค่ะ มาเขียนตอนที่อยากเขียน (เพราะตามอ่านหลายอัน บางทีอ่านไม่ทัน แหะๆ) เวลาลุงมีเรื่องเล่า แล้วเขียนมันมากเลย ได้ใจ ได้ใจ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s