ใช้สองตีนแก้ปัญหา

“หายหัวไปไหน?”
คำถามยอดนิยม ในหมู่ผู้คนที่รู้จักมักคุ้นที่ไล่ถามกันถึงผมในช่วงเดือนที่ผ่านมา เพราะนอกจากจะหายไป แถมยังติดต่อไม่ได้ ทั้งทาง MSN, Email แม้กระทั่งโทรศัพท์

บางคนคิดว่าผมเข้าสวนแล้วไม่ยอมออกมา (กะว่าแก่ตายคาสวนเลย)
บางคนว่าผมไปต่างประเทศ (ข้ามไปหาคนงานในเขมร)
บางคนว่าผมไปบวช (รุ่นนี้บวชปุ๊ป เป็นเจ้าอาวาสเลย)
แต่ไอ้น้องเปรตบางคนว่า ผมแอบไปรวมพลจะตั้งพรรคการเมือง (กูไม่คิดจะเป็นคนเลวตอนแก่หรอก)

ผมไปทำงานที่กำแพงแสน นครปฐม เพิ่งจะได้กลับมา เรื่องของเรื่องก็เพราะพี่หัวหน้าภาค ไม่ยอมจบแค่เวบของภาค เลยเถิดไปเรื่องระบบฐานข้อมูล แถมยังเอา concept ไปเผลอเล่าให้รองอธิการฟัง เรื่องมันเลยบานปลายกันไปใหญ่ ถึงขนาดเรียกไปคุย
ที่จริงรองฯก็รู้จักกับผมดี เพราะเป็นอาจารย์ผมเอง รู้ก็รู้ว่าผมจบอะไร น่าจะรู้ว่าผมจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำให้ขนาดนั้น พออ้าปากจะปฏิเสธก็โดนสวนทันที
“ทีโรงงานไปทำให้เขาได้ มหาวิทยาลัยตัวเองทำไมถึงจะไม่ทำ”
โธ่ อาจารย์ครับ ไอ้ไม่ทำ กับไม่มีปัญญาทำ มันคนละเรื่องเลยนะครับ

นั่นแหละครับ เหตุที่ผมหายหัวไปเสียเกือบเดือน เอาไว้งานเสร็จ (หรือผมเสร็จ) ค่อยมาเล่าสู่กันฟังอีกที แต่ที่ผมไม่เข้าใจก็คือ จะมาเชื่อน้ำมนต์ตาแก่บ้านนอกอย่างผมอะไรนักหนา ผมคิดเองว่า คนรุ่นใหม่ที่เก่งๆ ก็มีออกเยอะแยะ ให้เขาทำกัน น่าจะดีกว่าความคิดไดโนเสาร์อย่างผม

ออกจากนครปฐมได้ ก็ตรงเข้ากรุงเทพฯ คิดว่าจะไปตามเรื่องโปรแกรมที่เอาไปฝากขายไว้ แต่พอโผล่เข้าเมืองเท่านั้น ก็โดนน้องมันโทรลากไปแก้ปัญหาเรื่องระบบกล้องวงจรปิดให้ทันที

“มันดูจากเน็ตไม่ได้… IE ไม่ยอมให้ติดตั้ง active-x… connect เข้า video server ไม่ได้ …”
ลูกน้องของมันรายงานเป็นชุด ไม่ได้เข้าใจเลยว่า ตาแก่อย่างผม แค่ขับรถมาจากนครปฐมถึงบริษัทมัน เกือบสองร้อยกิโลก็ใกล้ตายแล้ว ดูๆไปลูกน้องมันก็คงไม่ได้เชื่อมือผมสักเท่าไร เพราะแต่ละคนจบมาด้านคอมพิวเตอร์โดยตรง จากสถาบันมีชื่อเสียงทั้งนั้น ขนาดพวกเขายังทำกันไม่ได้ ตาแก่บ้านนอกโง่ๆอย่างผม จะไปมีปัญญาอะไร ซึ่งผมก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

ผมขอดูคู่มือ DVR Card ขอดูคู่มือกล้อง ขอสเปคเครื่องที่ใช้ทำ นั่งเปิดอ่านเอง เพราะถามอะไรก็ไม่มีใครรู้เรื่อง แถมทำหน้าเหมือนผมกำลังถามอะไรโง่ๆ สงสัยผมจะถามอะไรโง่ๆ ไปจริงๆ

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงที่ผมเอาแต่อ่าน manual แบบขั้นพื้นฐาน และเศษกระดาษต่างๆที่มีมาในกล่อง ซึ่งเป็นกระดาษใบรับประกัน ไม่ก็โม้ถึงมาตรฐานอะไรต่ออะไรที่ใช้ เป็นเอกสารที่ปกติแทบไม่มีใครเปิดดูด้วยซ้ำ ผมรู้สึกได้ถึงความไม่เชื่อถือที่เพิ่มมากขึ้นทุกทีรอบๆตัวผม

หลังจากชั่วโมงของความอึดอัด ที่ต้องทนนั่งรอผมอ่านเศษกระดาษไร้สาระและคู่มือขั้นพื้นฐาน โดยที่ไม่ได้เฉียดไปดูอุปกรณ์สักนิดเดียว จบลงเมื่อผมวางกระดาษชิ้นสุดท้ายลง

“กูรู้แล้ว” ผมเอ่ยขึ้นหลังจากมองหน้ามันอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของน้องดูมีความหวังขึ้นมาทันที
“กูมีสูตรน้ำจิ้มข้าวมันไก่สูตรเด็ดอยู่ กูว่าพวกมึงไปขายข้าวมันไก่น่าจะดีกว่าทำคอมนะ”

แล้วผมก็ทนฝืนสังขาร(แก่ๆ) นั่ง set ชุดกล้อง cctv ให้มันเกือบชั่วโมงกว่าจะเสร็จ
น้องมันเดินมาส่งผมที่หน้าบริษัท ผมยืนพิงรถดูดยามองบริษัทมัน แล้วถามมันว่า
“มึงรู้ไหม ทำไมกูแก้ปัญหาให้มึงได้”
“ก็พี่เก่งน่ะ” ผมหันไปมองมัน ไอ้เวรนี่จะเลียยังไม่ดูกาละเทศะเลย
“กูใช้สองตีนในการแก้ปัญหา” มันมองผมอย่างไม่เข้าใจ
“การทำงานน่ะ ตีนนึงเหยียบหลักการไว้ให้มั่น อีกตีนน่ะเตะมันไปให้ทั่ว ถ้ามึงยืนเหยียบหลักการไว้ทั้งสองตีน มึงก็โดนเขาเตะตาย มึงยกตีนเตะพร้อมกันสองข้าง มึงก็ล้ม”
มันทำหน้างงๆ ผมเลยอธิบายต่อ
“ตีนที่เหยียบหลักการคือความรู้ คือพื้นฐาน คือความเข้าใจ ไม่ใช่กระดาษรับรองวุฒิการศึกษา ส่วนตีนที่เตะไปทั่ว คือประสบการณ์ คือความคิด คือการดัดแปลงใช้ มึงเข้าใจไหม?”
มันยังคงทำหน้างงๆ ส่ายหน้าไม่เข้าใจ

ผมแหงนมองหลังคาออฟฟิศแล้วถอนใจเดินไปเปิดประตูขึ้นรถ ก่อนออกรถผมชี้ไปบนหลังคามันแล้วบอกว่า

“เอาไว้บริษัทมึงเปลี่ยนหลังคาจากกะลาไปเป็นกระเบื้อง แล้วมึงจะเข้าใจ”

7 comments

  1. เว็บนั้น ยังไม่จบอีกเหรอ คุณลุงทอม.. ๕๕๕ ยาวนานบานบุรีมากๆ

    “ทีโรงงานไปทำให้เขาได้ มหาวิทยาลัยตัวเองทำไมถึงจะไม่ทำ”

    ^
    ^ ไม้นี้เด็ดมากกกกกก……….. ใช้ได้ผล ๙๐ เปอร์เซนต์ ๕๕๕

    ..

    สองตีน สองตา
    สองคันนา สองใจ
    ไม่ยอมเป็นสองรองใคร
    เปี่ยมด้วยใจสู้ทน

    อิอิ.. เห็นด้วยค่ะลุง..

  2. โอ้ manual นี่สำคัญมาก วันนี้ก็เพิ่งไปแก้ปัญหาให้บ้านพี่เขยมา (เมื่อคืนแก้ปัญหาทางโทรศัพท์กันยันเลยเวลานอน) พอไปถึง งมอยู่สักพัก โทรถามเพื่อน มันบอกให้เรียกหา manual พออ่านปุ๊บ แก้ปัญหาได้ปั๊บ

    จบปัญหาก็สอนเทคนิคให้กับหลานชายคนโต (ที่พี่เขยยกให้เป็นมือวางอันดับหนึ่งเรื่องคอมพิวเตอร์) บอกเขาว่า “ต่อไปให้อ่าน manual ก่อนทุกครั้ง”😀

    เอาน่าพี่ ช่วยคณะ ถือว่าตอบแทนบุญคุณครูบาอาจารย์ด้วย🙂

    แล้วขาย software อะไรครับ? เผื่ออยากซื้อมาใช้บ้าง😉

    (ยังรอกินข้าวขาหมูอยู่นะ หิว หิว)

  3. “ตีนที่เหยียบหลักการคือความรู้ คือพื้นฐาน คือความเข้าใจ
    ส่วนตีนที่เตะไปทั่ว คือประสบการณ์ คือความคิด คือการดัดแปลงใช้”

    คิดอยู่ตั้งนาน ว่าแก้ได้ยังไงด้วย ตีนกู

    อืม ดีเลยค่ะ ตีนใครก็ของมัน
    ทุกวันนี้ก็ยังเอาตีน เขี่ยสมองตัวเองอยู่ค่ะ
    เขี่ยหารอยหยัก เพราะ 2 มือคงไม่พอแล้วเหวย

    สู้ๆ นะคะคุณน้า

    ถ้าไม่ไหว ก็ สกายคิคโลด
    “ฮึ่มมมม แมนนวล ไม่อ่าน มันน่านัก!!!!”

  4. เอ่อ…พี่ครับ ขอเบตาดีนด้วยครับพี่ (ทีแรกจะขอทิงเจอร์แต่กลัวว่าคนจะรู้อายุ ต้องลดวัยหน่อย) อ่านแล้วมันคม บาดเนื้อบาดตัวไปทั่วเลยครับพี่ ไม่มีเตือนกันก่อนเลยนะ ยิ่งประโยคสุดท้ายนี่หลบแทบไม่ทัน

  5. “การทำงานน่ะ ตีนนึงเหยียบหลักการไว้ให้มั่น อีกตีนน่ะเตะมันไปให้ทั่ว ถ้ามึงยืนเหยียบหลักการไว้ทั้งสองตีน”
    I like this sentence. It’s really illustrated how to work.

  6. หนูหลงเข้ามาอ่านแล้วหาทางออกไม่ได้นะค่ะ
    แบบว่าชอบประโยคคุณลุงค่ะ

    งันคุณลุงรับหนูเป็นหลานอีกคนนะค่ะ

    สวัสดีค่ะคุณลุง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s