รวมรุ่น(เดอะ)

ผมเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพฯหลายวัน กลายเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นในรอบปีสำหรับเพื่อนฝูง เพราะตามปกติผมจะมาค้างในกรุงไม่เกิน 2 คืน ก็กลับบ้านนอกแล้ว และไม่ว่าจะมีงานอะไร ไม่ว่า ขึ้นบ้านใหม่ งานบวช งานแต่ง ฉลองพ่อตาตาย แม่ยายป่วย ของใครที่จัดในกรุงเทพฯ ผมปฏิเสธที่จะมาร่วมงานทั้งนั้น จะมาอยู่งานเดียว คืองานศพ ดังนั้น เรื่องที่ผมมาอยู่กรุงเทพฯร่วมครึ่งเดือน จึงกลายเป็นข่าวร้อนในแวดวงเพื่อนฝูง ชนิดถีบข่าวการเมืองตกพาดหัวไปเลย

ก็เพราะนานๆ(มาก)จะมีปรากฎการณ์ประหลาดแบบนี้สักครั้ง ไอ้แป๊ะเลยเป็นตัวตั้งตัวตี นัดรวมเพื่อนๆมากินข้าวเย็นกัน โดยถือเอาการที่ผมโผล่ออกมาจากป่าเป็นข้ออ้าง แล้วโทรมาบอกผมแบบมัดมือชก ว่านัดทุกคนแล้วที่ร้านร่มไม้อะไรสักอย่าง แถวพุทธมณฑลสาย 2 โดยสรุปเอาเองว่า ผมไม่ไปไม่ได้

“พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ มึงก็ทำอะไรไม่ได้ ไปกินข้าวกับเพื่อนแค่นี้ มึงจะตายเลยหรือไง”
มันด่ากลับมา เพราะผมปฏิเสธมันแบบไม่ต้องคิดตั้งแต่มันบอก
“ตายสิวะ กูอยู่ลาดกระบัง แล้วพวกมึงเล่นนัดกูไปกินข้าวเย็นสาย 2 กว่าจะแดกกันเสร็จ กูก็นอนวัดเท่านั้น”
“มึงก็นอนบ้านที่ท่าพระก็ได้นี่หว่า” มันหมายถึงบ้านน้องชายผม
“นอนกะหมาสิ น้องกูมันเพิ่งรื้อบ้านสร้างใหม่อยู่ มันเองยังต้องไปเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่เลย”
“เดี๋ยวกูรับส่งมึงเอง” มันตัดบทก่อนที่ผมจะหาเหตุมาอ้างต่อ

เย็นวันเสาร์ไอ้แป๊ะมันก็มารับผมตามสัญญาที่ลุมพินีทาวเวอร์ พอผมเปิดประตู CRV คันหรูของมันยังไม่ทันจะขึ้น มันหัวเราะก๊าก
“ไหนมึงว่ามา present งาน” มันถามทั้งหัวเราะ
ผมโดดขึ้นรถมัน คาดเข็มขัดนิรภัย CRV ก็เคลื่อนตัวออก
“ทำไม กูเป็นไง” ผมถามมันงงๆ
“ยังกะไปฟัดกะหมามา” มันยังไม่เลิกหัวเราะ
“เออ ก็กูเพิ่งฟัดกะหมามา ฟัดมาครึ่งวันแล้ว เหนื่อยชิบหาย” ผมบอกมัน
“เสือกไปเจอไอ้พวกสมองโง่ อีโก้หนา วาสนาดี เสียทั้งเวลา เสียทั้งอารมณ์”
คบกันมายี่สิบกว่าปี มันรู้สันดานผมดี เลยปล่อยให้ผมนั่งหายใจเอาอารมณ์เสียๆ ออก แต่มันก็นั่งหัวเราะของมันไป

จนมาถึงร้านอาหารที่สาย 2 จนแล้วจนรอดผมก็ไม่รู้ชื่อร้านอยู่ดี เพราะไม่ได้สนใจ แต่ร้านดูดีมีราคา ลำพังตัวเองคงไม่มีปัญญามากินแบบนี้หรอก พอเข้าไปในห้อง VIP ที่พวกมันจองกันไว้ก็เจอเพื่อนๆร่วมรุ่นนั่งกันอยู่ก่อนแล้ว นับอายุรวมกันคงสูสีกับรัฐมนตรีชุดนี้ได้เลย

พอหย่อนตูดนั่งบนเก้าอี้ ไอ้อ๋องก็เรียกเด็กเสิรฟ ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของคนแก่ลืมวัย
“น้อง ของเพื่อนพี่เอาเหล้าเพียวๆเต็มแก้ว น้ำแข็งไม่ต้อง” มันบริการผมด้วยสูตรมาตรฐานประจำตัวผม
“เฮ้ย น้องไม่ต้อง” ผมรีบบอกเด็ก แล้วหันมาบอกเพื่อน
“กูเลิกกินเหล้าแล้ว”

ยังกับมีประกาศยึดอำนาจ ทั้งห้องเงียบกริบ สายตาทุกคู่หันมามองที่ผม

กูพูดอะไรผิดวะ

ไอ้ศักดิ์เพื่อนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่เทพศิรินทร์จนจบเกษตร ถามผมด้วยสายตาเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
“หมอว่าอยู่ได้อีกนานไหมวะ” ดูมันถาม
หลังจากคำถามมัน ก็มีคำถามเข้ามาอีกมากมายประเภท รู้ตัวนานหรือยัง มีทางหายไหม มีอะไรอยากทำอีกไหม ไม่ต้องห่วงลูกนะยังไงเพื่อนก็ไม่ทิ้ง สารพัดประเดประดังเข้ามา
“เฮ้ย!!!” ผมแหกปากขึ้นบ้าง เล่นเอาเด็กเสิรฟสะดุ้ง
“กูไม่ได้เป็นอะไร กูแค่เลิกกินเหล้า พวกมึงทำยังกับกูจะตาย แล้วกูก็เลิกมาหลายปีแล้วด้วย”
ดูเถอะไอ้เพื่อนเวรพวกนี้ เพื่อนจะเป็นคนดีกับเขาบ้าง ทำเป็นตกอกตกใจ
“มึงไม่ได้จะตายจริงๆนะ” ไอ้อ๋องยื่นหน้ามาถามเบาๆ
“ไอ้เชี้ยนี่ เดี๋ยวกูถีบ” มันรีบหดกลับที่อย่างเร็ว

อาหารถูกลำเลียงเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ผมหวนคิดถึงช่วงเวลาก่อนนี้ ที่พวกเราเคยนั่งรวมกันกินข้าวแบบนี้ ที่ร้าน ป หน้าโรงหนังอมรพันธ์ เวลาที่เปลี่ยนไป ทำให้ลีลาการกินของพวกเราเปลี่ยนไป จากที่กับข้าวเคยหมดตั้งแต่ก้นจานยังไม่ได้แตะโต๊ะ กลายเป็นนอนมองหาคนกินอยู่บนโต๊ะ จากที่เคยตั้งหน้าตั้งตากิน เพราะกลัวไม่ทันเพื่อน กลายเป็นตั้งหน้าตั้งตาคุย ยังกับจะไม่มีวันพรุ่งนี้ให้คุย เรื่องที่คุยกันก็เปลี่ยนไป จากทะลึ่ง ลามก เฮฮา กลับมาเป็นเรื่องงาน เรื่องลูก เรื่องบ้านเรื่องเมือง ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนนี้ พวกเราไม่เคยคิดว่าจะได้มานั่งคุยกัน มันเป็นเรื่องที่จริงจัง และหนักกว่าเมื่อก่อนมาก

วันเวลาเคี่ยวกรำผู้คนอย่างแท้จริง

จนห้าทุ่ม งานเลี้ยงก็ถึงคราวเลิกรา
ถึงเวลาทั้งแลกนามบัตร ทั้งแลกเบอร์โทร เพราะหลายคนเปลี่ยนงาน เปลี่ยนเบอร์
อยู่กันมาครึ่งคืน ไม่คิดจะแลก พอจะกลับบ้าน เสือกจะมาแลก
เสียเวลากันไปอีกร่วมครึ่งชั่วโมง ผมกับไอ้แป๊ะถึงได้ออกมาที่รถ

“เฮ้ย เดี๋ยว” เสียงนังตุ๋ยตะโกนตามหลัง ผมหันไปดู มันวิ่งตามมาที่รถ
“ปูมันบอกกูว่า มึงมีสูตรเด็ดลดความอ้วน ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ จริงป่าววะ บอกกูมั่งดิ”
“จริง” ผมก้าวขึ้นรถ ปิดประตูแล้วลดกระจกคุยกับมัน

“มึงให้ผัวมึงแอบไปมีเมียน้อยดิ รับรองมึงผอมชัวร์”

ผมรีบกดเอากระจกขึ้นทันทีที่จบประโยค แต่ยังไม่วายได้ยินเสียงนังตุ๋ยด่าลอดเข้ามาในรถ
“ไอ้… กูว่ามึงอย่าเลิกเลยเหล้า เลิกปากหมาจะดีกว่าเยอะเลย”

2 comments

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s