เขาว่าผมกวนส้น..

ทันทีที่กดรับโทรศัพท์ เสียงเพื่อนรักคนหนึ่งทะลวงเข้าไปในรูหูอย่างตื่นเต้น
“เฮ้ย! มึงเชื่อมั๊ย..”
ผมรีบสวนตอบไปทันทีโดยไม่ฟังส่วนที่เหลือของประโยค
“กูเชื่อ กูเชื่อคนง่าย กูหูเบา..”
ตุ๊ดๆๆๆ…มันวางสายไปแล้ว
…………………………………………………

“เบอร์โทรพี่เบอร์อะไรล่ะ”
รุ่นน้องที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบปี ถามขึ้นหลังจากร่วมรำลึกความหลังกว่าครึ่งชั่วโมง โทษฐานที่เจอกันโดยบังเอิญ
“กูจำไม่ได้”
“อะไรกันพี่ เบอร์โทรศัพท์ตัวเองจำไม่ได้”
“ก็กูไม่เคยโทรหาตัวเองเลยนี่หว่า..”
…………………………………………………

พนักงานของลูกค้าเข้ามากึ่งคุยกึ่งปรึกษา ถึงเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่เขาซื้อใหม่
“ทำไงจะให้เครื่องคอมของผมมันอยู่ได้นานๆ ไม่พังเร็ว ไม่ติดไวรัส แล้วก้อไม่ต้องลง windows บ่อยๆ”
“อย่าเสียบปลั๊ก”
………………………………………………….

หลังจากที่วิพากษ์ วิจารณ์ วิเคราะห์ เหตุการณ์บ้านเมือง และบรรดาบุคคลที่เคลื่อนไหวในวงการการเมือง ให้ผมฟังเกือบสิบห้านาที เพื่อนร่วมรุ่นคอการเมืองก็หันมาถามผม
“แล้วมึงคิดว่าไง”
“กูว่า..” ผมเริ่มออกความเห็นเป็นครั้งแรก
“มึงลาออกจากบริษัท แล้วไปสมัครเป็นที่ปรึกษาด้านยุทธวิธีของรัฐมนตรี หรือไม่ก็ไปเป็น events analyzer ให้สำนักข่าวต่างประเทศอย่าง CNN จะรุ่งเรืองกว่านะ”
………………………………………………….

เสียงโทรศัพท์มือถือปลุกผมให้สะดุ้งตื่นกลางดึก หลังจากควานหาโทรศัพท์ที่หัวนอน และกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงจากปลายทาง
“ไอ้หนุ่มเหรอ” เสียงจากอีกด้านบ่งบอกปริมาณความเข้มข้นที่สูง ของแอลกอฮอล์ในเลือดเป็นอย่างดี
“โทรผิดแล้วล่ะครับ” ผมงัวเงียตอบไป
“กูโทรไม่ผิดหรอก มึงไปตามไอ้หนุ่มมารับสายกูเร็วๆ”
“งั้นพี่รอแป๊ปนึงนะ”
ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวนอน แล้วหลับตาลง

ประมาณเกือบสิบนาที ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดอีกครั้ง
“พี่ยังอยู่รึเปล่า”
“ไอ้หนุ่มเหรอ”
“ไม่ใช่หรอกพี่ พี่ถือสายรอก่อนนะ ยังไม่เจอเลย พี่อย่าวางสายนะ”
“อย่าวางสายนะ” ผมย้ำอย่างจริงจังอีกครั้ง
แล้วผมก็เสียบโทรศัพท์ไว้ใต้หมอนอีกใบ ขยับผ้าห่มหลับอย่างเป็นสุข
……………………………………………………….

ป้าดาวเทียม (ผมเรียกแกเอาเองแหละ เพราะแกรู้เรื่องชาวบ้านดี ยังกับดาวเทียมสอดแนม) กำลังบอกเล่าวีรกรรมของลูกสาวบ้านไหนก็ไม่รู้ในหมู่บ้าน ในขณะที่ผมกำลังรอผัดซีอิ๊วเอากลับไปกินที่ร้าน พอแม่ค้าหันไปทำของที่ผมสั่ง แกคงรู้สึกไม่มันในอารมณ์ เพราะไม่ได้ประสานสายตากับคนที่คุยด้วย จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ผม
“รู้มั๊ย มันน่ะมีผัวมากี่คนแล้ว”
แกหันมาถามผม หลังจากบรรยายชีวประวัติของสาวเจ้านางนั้นมาพักใหญ่
“ไม่รู้หรอกครับ เพราะ..”
ผมตอบพร้อมกับการรับกล่องผัดซีอิ๊ว และจ่ายเงินแม่ค้า
“ผมไม่ชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน”

หมายเหตุ บุคคลที่ปรากฎในเรื่อง ห้ามเขียนด่าผมในนี้เด็ดขาด เพราะเชื่อว่าคุณด่าผมไปแล้ว

Advertisements

6 comments

  1. 5555 อ่านเสร็จนึกถึงตัวเอง ยกเว้นอันสุดท้าย ผมคงได้แต่นึกในใจไม่กล้าพูดออกไปล่ะพี่ กลัวเปลือกทุเรียน

  2. เรื่องเบอร์โทรศัพท์ ผมก็จำของตัวเองไม่ได้เหมือนกันนะ แต่หลังๆ มาติดต่อกับ Call Center ของ DTAC บ่อยๆ ต้องคอยยืนยันหมายเลขเลยพอจะจำได้บ้าง 😀

  3. ผมเป็นโรค จำ้เบอร์ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน .. ด้วยเหตุผลเดียวกันด้วย (คนที่ชอบโทรหาัตัวเอง คือ พวกชอบวางโทรศัพท์ตัวเองเรี่ยราด แล้วลืม)
    เรื่องสุดท้ายท้ายแจ่มครับ .. โดนจริงๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s