เมื่อตอนค่ำ ผมออกมายืนดูดยา เฝ้ามองร้านเล็กๆ ขนาดสี่คูณสี่เมตร สภาพค่อนข้างเก่า ผมยืนมองที่ตำแหน่งเดียวกับยามค่ำเมื่อสามปีที่แล้ว เมื่อตอนผมมาเช่าร้านแห่งนี้

ตำแหน่งเดิม ต่างกันที่กาลเวลา และความรู้สึก

สามปี ที่นั่งอยู่ในร้านที่ทั้งเล็กและทั้งร้อน
สามปีที่ต้องฝ่าฟันปัญหา และอุปสรรค
สามปีที่พัฒนาลูกค้าจากสองสามคนเป็นสองสามพันคน
สามปีที่ต้องอดทน อดกลั้น และอดออมทุกอย่าง เพื่อให้ร้านอยู่รอด
อีกห้าวันทุกๆอย่างจะเหลือแค่ความทรงจำอีกบทหนึ่งของชีวิต

ผมมองดูร้านเล็กๆ ที่หลายคนบอกว่า มันน่าจะเจ๊งตั้งแต่เปิด
ร้านเล็กๆ ที่หลายคนบอกว่า มันกระจอกเต็มทน
ร้านเล็กๆ ที่หลายคนมองดูมันอย่างเหยียดหยามและไร้ค่า
แต่คนเหล่านั้นไม่เคยมองเห็นเลยว่า
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันหล่อเลี้ยงหลายชีวิตให้ได้กิน ได้อยู่ ได้เรียน
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันช่วยเหลือหลายร้อยคนให้จบการศึกษา
ร้านเล็กๆ แห่งนี้ มันรวมจิตใจของผู้คนที่เข้ามา จนมากกว่าคำว่าลูกค้า
แต่อีกห้าวัน ทุกๆอย่างก็จะเหลือเพียงความทรงจำ ทุกอย่างจะกลับมาว่างเปล่าเหมือนตอนที่ผมเข้ามา

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ร้านแห่งนี้มอบให้
ขอโทษที่ไม่อาจปกป้องอะไรได้แม้สิ่งเดียว

กระดานไม้เก่าๆ ที่เริ่มผุพังมากขึ้นทุกที เริ่มลอยต่อไปตามกระแสน้ำแห่งโชคชะตา
แม้ต้องกระแทกแก่งหินไปตลอดเส้นทาง กระดานไม้แผ่นนี้ก็ยังไม่แตกสลาย
เพียงแต่… จะอีกนานแค่ไหนเท่านั้นเอง

ความจริงหมาสองพวกนี้ก็เป็นคู่อาฆาตกันมาเป็นปีแล้ว เท่าที่ผมรู้ ป้าที่ร้านขายของเล่าให้ฟังว่า มีหมาอดีตเจ้าถิ่นพวกหนึ่ง กับหมาเจ้าถิ่นปัจจุบัน อีกพวกหนึ่ง หมาอดีตเจ้าถิ่นโดนไล่กัด จนต้องหนีไปเลียแผลที่อื่นมาเป็นปีแล้ว ชาวบ้านบางคนก็สมน้ำหน้า เพราะได้ยินมาว่า หมาอดีตเจ้าถิ่นชอบพาพวกแอบมาคุ้ยถังขยะยามชาวบ้านเผลอ ถูกไล่กัดไปก็สมควรแล้ว แต่ชาวบ้านบางคนก็ว่า หมาฝูงใหม่ที่ไล่กัดไปนั้น ก็คุ้ยถังขยะเหมือนกัน

เรืองนี้คงไปว่าไม่ได้ เพราะสันดานหมาย่อมต้องคุ้ยขยะหากิน แม้จะอิ่มแล้วก็ตามที ผมว่าจะโทษก็ต้องโทษชาวบ้านด้วย ที่ปล่อยให้หมาคุ้ยขยะอยู่ได้ ไม่เก็บให้ดี ไม่ก็ตีให้เข็ด เอาแต่บ่นกันไป หมาที่ไหนจะฟัง

ป้าที่ร้านขายของเล่าให้ฟังว่า ที่ผ่านมาหมาอดีตเจ้าถิ่นก็เวียนโฉบไปโฉบมา ไอ้อีกพวกก็ดีแต่เห่าไล่ ไม่ยอมกัด สร้างความรำคาญให้ชาวบ้านมาเป็นปี เห็นตั้งท่าจะกัดกันหลายหน แต่ก็ไม่ได้กัดกันสักที เข้าทำนอง พระเอกกลัวตาย ผู้ร้ายกลัวเจ็บ จนคนเชียร์ชักเบื่อ แต่ไอ้ที่เบื่อหนักก็ตอนที่ ขโมยมายกเค้าบ้านแถวนี้ หมามันดันไม่เห่า ดีแต่ไล่เห่า ไล่กัดอะไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าเรื่อง

ผมก็เพิ่งมาอยู่ได้สองเดือน ก็ได้แต่ฟังป้าแกเล่า ไอ้เรื่องจริงเป็นอย่างไร ไม่แน่ใจว่าจะมีใครรู้สักกี่คน เพราะลองซักไซร้ไล่เรียง ก็มักจะจบกันตรงที่ ได้ยินเขาว่า มาเสียทุกคน ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรนักหนา เพราะมันเป็นเรื่องของหมา ไม่อยากไปยุ่ง

แต่เมื่อวานที่มันเห่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำเอาผมประสาทเสีย ทั้งรำคาญ ทั้งหงุดหงิด อยากต้มน้ำร้อนไปสาด ไม่ก็หาแป๊ปเหล็กไปฟาดไอ้พวกหมาดีแต่ปากพวกนี้สักเปรี้ยงสองเปรี้ยง สรุปว่าไม่ต้องทำมาหากินกัน ฟังแต่พวกมันเห่าจนไม่รู้จะเอาสมองที่ไหนไปคิดเรื่องงาน

รำคาญหนักเข้าไม่รู้จะทำอย่างไร เลยหันไปเปิดโทรทัศน์ดูข่าวคราวจะให้ลืมรำคาญเสียหน่อย แต่ดูได้พักเดียวก็คว้ากุญแจเดินออกจากห้อง เจอกับเจ๊เจ้าของบ้านพอดี

“ดึกแล้วจะไปไหนล่ะ” แกถาม
“ไปซื้อยาเบื่อ” ผมตอบอย่างหงุดหงิด
“เอามาเบื่อหมาแถวนี้เหรอ” แกคงรู้ว่าผมอารมณ์ไม่ดี

“ไอ้หมาแถวนี้น่ะ เอายาเบื่อให้มันกินได้ แต่หมาแถวอื่นน่ะ คงเบื่อมันไม่ได้ คงต้องกินเองล่ะเจ๊”

ผมคงไม่เล่าถึงเรื่องหนักๆ อย่างเรื่องวิธีคิดโดยการดับความคิด เพราะผมเองก็ไม่สู้จะเข้าใจนัก แต่อยากเล่าถึงเรื่องที่พูดคุยกันเกี่ยวกับคนทั่วไป เรื่องมันเกิดเมื่อในโทรทัศน์มีข่าวเกี่ยวกับเด็กๆ อาจารย์ผมทักขึ้นมาเรื่องการจับปากกาของเด็ก

คุณเคยสังเกตการจับปากกา หรือดินสอของเด็กสมัยนี้หรือเปล่า ลองสังเกตดู แล้วลองจับปากกาดูเองบ้าง
มันเหมือน หรือต่างกันครับ….

ปกติผมจะจับปากกา โดยอาศัยนิ้วสามนิ้วคือนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ และนิ้วกลางเป็นหลัก
แต่เด็กสมัยนี้กลับจับปากกาแบบกำมือ โดยให้ปากกาโผล่ออกมาระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง

แล้วทำไม เด็กมันเขียนได้ เขียนเป็น มันก็พอแล้วนี่ มันจะจับท่าไหนก็ช่างมัน… คิดเหมือนผมอย่างนี้หรือเปล่า

อาจารย์ผมอธิบายให้ฟังว่า ความแตกต่างระหว่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อย่างวัว ควาย กับสัตว์ประเภทไพรเมท อย่างลิง และคน ก็คือการใช้นิ้วมือ สัตว์อย่างวัว ควาย จะไม่มีความสามารถในการใช้นิ้วมือ ใช้เป็นแค่ขาหน้า แต่คนเรามีความสามารถมากกว่า ในการใช้นิ้วมือ แต่เรากลับละเลยความสามารถของเรากันไป ปล่อยให้เด็กจับปากกาเหมือนเอากีบมาคีบปากกา

“อีกหน่อยเด็กๆคงไม่มีนิ้ว มีแต่กีบ” อาจารย์ผมว่า

ผมไม่คิดอย่างนั้น แต่ไม่ได้บอกอาจารย์ เพราะอีกหน่อยเด็กๆเราจะมีสามนิ้วแบบอีทีต่างหาก
เอาไว้คลิกซ้าย คลิกขวา กับเลื่อนเม้าส์แค่นั้นแหละครับ

—————————————————————————–

มีคนเคยบอกว่า…ชีวิตคือความบังเอิญ..แต่ความบังเอิญบางครั้งก็เปลี่ยนแปลง..มุมมองเราใหม่ทั้งชีวิต
ผมไม่เคยเชื่อในข้อความนี้…จนกระทั่งวันธรรมดาวันหนึ่ง ที่ผมเปิดมือถือขึ้นตอนเช้า

ผมได้รับข้อความ SMS บอกว่า ผมมีข้อความเสียงฝากไว้ ใน Voice Mail Box ของผมให้โทรเข้าไปฟัง…
ผมกด เข้าไปฟัง แต่พอฟัง…ผมกลับรู้สึกแปลกใจใหญ่เพราะเสียงของคนที่ฝากข้อความไว้นั้นผมไม่คุ้นเอาเสียเลย…
และยิ่งฟังข้อความที่ฝากไว้…ยิ่งน่าจะไม่เกี่ยวกับผมเลยด้วยซ้ำ แต่เสียงเศร้า ของชายสูงวัยนั้น ทำให้ผมสะดุดใจผมอย่างยิ่ง

“ชัย…นี่พ่อนะ พ่อพยายามติดต่อลูกหลายครั้ง แต่ติดต่อไม่ได้ คือ พ่อต้องเข้ารพ.ไปผ่าตัดอาทิตย์หน้า และหมอให้พ่ออยู่ที่
โรงพยาบาลตั้งแต่พรุ่งนี้…ที่บ้านไม่มีคนอยู่..ถ้าลูกว่างก็แวะมาได้ที่ โรงพยาบาลโคราช บางทีพ่ออาจจะเหลือเวลาไม่มาก……”

เสียงปลายทาง..สิ้นสุดลง ผมอึ้งและ…งง กับข้อความที่เพิ่งฟังจบไป อยู่พักหนึ่ง
ผมไม่ได้ชื่อชัย…และผม ก็ไม่มีพ่ออยู่โคราช พ่อผมเสียไปนานมากแล้ว…
ผู้ชายคนนั้นคง..กดเบอร์โทรผิด ผมคิดแค่นั้น และพยายามไม่ได้สนใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งฟังมา
ทำไมต้องสนใจ????..มันไม่เกี่ยวกับผม..!

แต่ตลอดวันนั้น เสียงล้าๆ เหนื่อยๆ ของชายคนนั้นที่ฝากไว้ใน Voice Mail Box วนเวียนเข้ามารบกวนใจผมเป็นระยะ…
ผมได้แต่คิดว่า ผมมีสิทธิ์ที่จะลืมมัน? มันไม่ใช่หน้าที่อะไรของผมที่จะต้องสนใจ กับแค่การฝากข้อความผิดเบอร์…
แต่ประโยค  “บางทีพ่ออาจจะเหลือเวลาไม่มากนัก……” มันทำให้ผมรู้สึกแย่ หากไม่ลุกมาทำอะไรสักอย่าง

ผมตัดสินใจโทรกลับไปที่หมายเลขที่โทรมาฝากข้อความไว้……ซึ่งเป็นโทรศัพท์บ้าน…
ผมโทรไปหลายต่อหลายครั้ง ไม่มีคนรับสาย….ใช่ป่านนี้เค้าคงอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว
ผมได้แต่ถอนใจและพยายามบอกว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว…

แต่ตอนเย็นของวันนั้น ในที่สุด ความสำนึกดี..(ที่มีอยู่ไม่มากนักในตัวผม)
ก็(ดัน) ดลบันดาลในให้ผม หาทางออกได้ว่า ผมน่าจะลองโทรไปหาเบอร์มือถือที่ใกล้เคียงกับผมดู
เผื่อบางที อาจจะมีเบอร์ใด…ที่อาจจะเป็น ลูกชายของคนที่ฝากข้อความไว้ก็ได้
เพราะถ้ากดผิดได้แสดงว่าหมายเลขคงจะห่างกันไม่มาก

ผมตัดสินใจไล่…กดเบอร์มือถือ ที่ใกล้เคียงกับเลขหมายโทรศัพท์ของผม ตั้งใจว่าจะกด แค่สิบเบอร์แรก…เท่านั้น
โดยเรียงจากเลขที่ใกล้เคียงกันมากที่สุด…ผมทำมันด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นักหรอก..
เพราะมันไม่สนุกเลยที่คุณจะต้องโทรไปหาใครที่ไม่รู้จักแล้วบอกเค้าว่า
“สวัสดีครับ คุณชื่อชัยหรือเปล่าครับ…ผมเป็นคนที่มีเลขหมายโทรศัพท์มือถือ ใกล้เคียงกับคุณ คือ คุณพ่อคุณคงกดเบอร์ผิด
และฝากข้อความไว้ที่ Voice Mail ของผม คือ ท่านบอกว่า เค้ากำลังจะเข้าผ่าตัดที่โรงพยาบาลทีโคราชอาทิตย์หน้า….”

ทายซิครับ…ผมได้รับคำตอบ….อะไรบ้าง?
บ้างก็วางสายใส่อย่างไม่ปราณี…
บ้าง..ก็ถามกลับมาว่า คุณบ้าหรือเปล่า?
แต่คำตอบยอดนิยมที่ผมได้รับ…คือ….“ขอโทษนะค่ะ…ดิฉันไม่ซื้อประกันตอนนี้…และทำบัตรเครดิตครบทุกธนาคารแล้วค่ะ”
ผมอยากจะบ้าตาย..ผมไม่ได้พูดอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องประกัน กับ บัตรเครคิตซะหน่อย..เฮ้อ…
บางที…คนสมัยนี้ คงยุ่งเกินกว่าที่จะ คุยกับคนแปลกหน้า..ก็ได้…มั้ง……
ผมนึกโกรธ เจ้าความสำนึกดีในตัวเอง…ที่มันยังดึงดันพยายามต่อ…
จากที่ตั้งใจว่า จะโทรแค่ 10 เบอร์ที่ใกล้เคียงเท่านั้น แล้วผมก็ลามปราม…โทรไปถึง..สามสิบเบอร์
แต่ในที่สุด..ผมก็ต้อง..ถอนใจ …..หมดหวัง..เมื่อเบอร์สุดท้ายก็ติดต่อไม่ได้

ผม…ตัดสินใจฝากข้อความ Voice Mail ของหมายเลขที่ผมลองสุ่มโทรไป… ด้วยประโยคที่ผมพูดซ้ำกันมากกว่า 30 รอบ อย่างเชี่ยวชาญ
“สวัสดีครับ คุณชื่อชัยหรือเปล่าครับ…ผมเป็นคนที่มีเลขหมายโทรศัพท์มือถือ ใกล้เคียงกับคุณ คือ คุณพ่อคุณคงกดเบอร์ผิด
และฝากข้อความไว้ที่ Voice Mail ของผม คือ ท่านบอกว่า เค้ากำลังจะเข้าผ่าตัดที่โรงพยาบาลทีโคราชอาทิตย์หน้า….”

ผมวางสาย…เบอร์โทรที่เป็น…..เป้าหมายสุดท้าย…เสร็จสิ้นไปแล้ว…
ผมพยายามปลอบใจตัวเองว่า…ผมทำดีที่สุดแล้ว…และไม่ควรรู้สึกผิดอะไรอีก
ผมหลับตานึกภาพพ่อของคนที่ชื่อชัย….ที่ต้องนอนป่วยโดดเดียวที่โรงพยาบาล
ผมได้แต่หวังว่า เค้าจะมีช่องทางการติดต่อสื่อสารอย่างอื่นที่ทำให้สองคนนี้ได้คุยกันได้
แต่แล้ว…สวรรค์ ก็คงมีตาอยู่บ้าง…
(จริงๆผมว่า สวรรค์น่าจะมี Call Center เพราะถ้ามีแค่ตาบางทีอาจจะมองไม่เห็นทุกคนที่เดือดร้อน…)
แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์จากเลขหมายหนึ่งเข้ามา…. นั่นคือ…เลขหมายสุดท้ายที่ผมฝากข้อความไว้ใน Voice Mail นั้นเอง

“ขอโทษนะครับ…คุณใช่คนที่ฝากข้อความไว้ใน Voice mail ของผมหรือเปล่า? ผมชื่อชัย…”
และแล้ว…ภาระกิจอันยิ่งใหญ่…ของผมก็สำเร็จ…เมื่อคนที่ชัยโทรกลับมาจริงๆ
แม้ในน้ำเสียงของเค้าดูจะไม่ค่อยไว้วางใจกับเรื่องที่ผมเล่าเท่าไหร่…และยังสงสัยอยู่หลายประเด็น
แต่เมื่อผมบอกว่า…เขาสามารถโทรไปสอบถาม ที่โรงพยาบาลโคราชได้ว่ามีชื่อพ่อเค้าอยู่หรือเปล่า
เขาวางหูและเงียบหายไปพัก…..และโทรกลับมาขอบคุณผม
เพราะที่โรงพยาบาลโคราชยืนยันว่ามีคนป่วยเป็นมะเร็งขั้นสุดท้ายที่ชื่อตรงกับคุณพ่อของเค้าจริงๆ

ผม…อึงไปพัก..เมื่อรู้ว่า…น้ำเสียงล้าๆ…ที่ผมได้ยินจาก Voice Mail Box นั้นเกิดจากการเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย..
ชัยรีบเดินทางกลับไปโคราช เขาไปถึงก่อนที่พ่อจะผ่าตัด..

แค่หนึ่งวัน ชัย โทรมาขอบคุณผมอีกครั้ง
เขาเล่าว่าสาเหตุที่..เขาต้องปิดมือถือ หนีหน้าครอบครัว..และคนอื่น..
เพราะธุรกิจที่เขาที่กรุงเทพมีปัญหา…เขาต้องหนีเจ้าหนี้…ที่ตามทวงอย่างหนัก
เขาบอกว่า…แต่สิ่งที่โชคดีที่สุดของเขา..ตอนนี้ อย่างน้อย เขาก็ได้มีเวลาได้ดูแลพ่อ แม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายก็ตาม
ผมยังเก็บข้อความเสียง ของคุณพ่อของชัยเอาไว้ และ แอบกด เข้าไปฟังอีกหลายครั้ง
เพราะ ท่ามกลางชีวิตที่ยุ่งวุ่นวาย..จนไม่มีเวลาจะสนใจคนอื่น..ของผม
ข้อความเสียงนั้น ใน Voice Mail Box ที่ผมได้รับโดยบังเอิญนั้น….คอยเตือนให้ผมรู้ซึ้ง ถึงความหมายของคำว่า
“การที่เรายอมลำบากเพียงเล็กน้อย…เพื่อคนอื่นบ้างนั้น
ใครจะรู้ว่า…บางที มันอาจจะหมายถึงสิ่งที่มีค่าที่สุดของอีกคนหนึ่งก็ได้”

—————————————————————————-

คงไม่ต้องสรุปกระมังครับ…

ความจริงผมไม่ได้อยากกลับมาใช้ชีวิตเช่นนี้เท่าไรนัก แต่หลังจากตกงานมาเป็นปี พอมีงานทำ ก็เหมือนคนกระหายน้ำกลางทะเลทรายมาเจอบ่อน้ำ มันย่อมอดไม่ได้ที่จะตะกรุมตะกรามทำงาน เหมือนจะไม่ได้ทำอีกเสียอย่างนั้น ผมเองไม่ได้อยากตกงาน เพราะภาระที่แบกอยู่เต็มสองบ่า แต่เมื่อมันหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันก็ต้องยอมจำนนนต่อความเป็นจริง เพียงแต่เมื่อมีโอกาสและจังหวะที่ดี ก็ต้องลุกขึ้นมาลุยกันอีกครั้ง

บางแวบของความคิด ผมอดคิดถึงคนที่มีเงินทองมากมายไม่ได้ ไม่ใช่ผมอิจฉาที่เขามีเงิน เพียงแต่ผมสงสัยว่า เขารู้สึกอย่างไรกับตัวเอง ที่วันๆแทบไม่ได้ทำอะไร เขาเคยคิดบ้างไหมว่า เวลาที่ผ่านไป เมื่อเทียบกับผลงานที่เขาทำบนโลกนี้ มันไม่มีความหมายอะไรเลย ยิ่งเทียบกับจำนวนกระสอบข้าวสารบนบ่ากรรมกรคนหนึ่ง ในระยะเวลาเดียวกัน มันมีปริมาณงานต่างกันราวฟ้ากับนรก แต่กรรมกรเหล่านี้กลับมีชีวิตอยู่อย่างยากเย็นเข็ญใจเหลือเกิน ถ้าจะมองดูค่าของชีวิต มันก็ยิ่งต่างกันเข้าไปใหญ่ แล้วทำไมถึงมีคนพูดว่า ค่าของคน อยู่ที่ผลของงาน หรือเขาเพียงพูดปลอบใจตัวเองเท่านั้น

ผมแก่จนป่านนี้ ผมก็ยังไม่เข้าใจว่า คุณค่าของคนๆหนึ่ง มันใช้เครื่องมืออะไรมาชั่ง ตวง วัด แต่ก็มักจะได้ยินเสมอว่า คนๆนั้นมีค่า หรือเสียทรัพยากรบุคคลที่มีค่า ผมไม่แน่ใจว่า เขาเอาอะไรมาวัดกัน ขอทานแก่ๆ ข้างถนนคนหนึ่ง อาจจะมีค่ากับคนที่เดินผ่านหน้าไป น้อยกว่าหมาพันธุ์ต่างประเทศที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน แต่กับหลานตัวเล็กๆ ที่รอให้เขาหาข้าวกลับไปให้กิน คุณค่าของเขา ช่างยิ่งใหญ่กระไรปานนั้น ในสังคมที่ใช้ตาชั่งยี่ห้อเงินตรา ตำแหน่ง ระดับการศึกษา และนามสกุล คงไม่มีที่ว่างแม้แต่นิดหนึ่งที่จะชั่งน้ำหนักแห่งคุณค่า ของขอทานแก่ๆ คนนี้

ครั้นจะเอาความดี ความเลวมาวัดกัน มันก็กลับมาคำถามที่ว่า ใครตัดสิน สังคมตัดสิน ผู้มีอำนาจตัดสิน หรือด้วยเหตุผลของใคร การจะยกย่องเทิดทูนใครสักคน ไม่ได้หมายความว่า คนทั้งโลกจะต้องเห็นด้วย เช่นเดียวกับการเหยียดหยามประณามใครสักคนเช่นกัน คนที่มากคุณค่าสำหรับคนๆหนึ่ง อาจไร้ค่าสำหรับอีกคนหนึ่ง และย่อมเป็นในทางกลับกันด้วย นี่คือความเป็นจริงที่คนไม่อยากยอมรับ แต่ถึงจะไม่ยอมรับ มันก็ยังเป็นความจริงอยู่นั่นเอง

นั่นย่อมเป็นจริงว่า ไม่มีใครจะมีค่าสำหรับทุกคน สิ่งที่ทำได้ก็คือ พยายามทำตัวให้มีคุณค่ากับผู้คนให้ได้จำนวนมากที่สุดเท่านั้น
ตาแก่บ้านนอกอย่างผมเองคงไม่มีคุณค่ากับใครนอกจากลูกๆ น้องๆ และเพื่อนๆ เท่านั้น
แต่กับอีกหลายสิบคนที่กำลังจะประกาศรายชื่อในวันสองวันนี้ ช่วยทำตัวให้มีคุณค่าให้เท่าจำนวนกากบาทบนกระดาษที่ทะเลาะกันมาแทบตายด้วยเถอะ

อย่าให้น้อยกว่าตาแก่บ้านนอกคนนี้เลย อายแทนจริงๆ…