ตรงนี้ไว้เขียนอะไรที่อยากเขียน ตามประสาคนแก่บ้านนอกตกงานคนหนึ่ง จะว่าเป็นไดอารี่ มันก็เลยวัยจะมาเขียนไดแล้ว จะว่าเป็นบันทึกช่วยจำ ก็ยังไม่ถึงขั้นอัลไซเมอร์ ไม่ต้องมาช่วยจำหรอก เรื่องราวที่พบพาน เหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่อยากแค่คิดแล้วจบ เลยเอามาเล่าสู่กันฟังออกแนวลูกทุ่งสักหน่อย แอบอิจฉาคนในเมืองนิดๆ
ชีวิตบางครั้งมันก็ไม่เปิดโอกาสให้เราเลือก เราคงทำได้แค่เลือกที่จะอยู่กับมัน อย่างมีความสุขที่สุดเท่าที่ทำได้เท่านั้น
ผมขอตัวอักษรเหล่านี้ใว้อ่านเวลาเหงาได้ไหมครับ
ความเห็น โดย พีรพล — มิถุนายน 27, 2007 @ 11:28 pm |
ชอบภาษาที่คุณใช้ค่ะ เคยได้ยินมาว่า “ภาษา บอกบุคลิค” แต่เห็นจะไม่ใช่แล้วล่ะ เพราะคุณเป็นนักเขียน คุณคงแค่วาดบุคลิคของตัวละคร ด้วยภาษามากกว่า เห็นภาพชัดเจนเลย สำคัญแต่ว่า ทำไมคุณเลือกวาดภาพ “ตาแก่” ให้ตนเองเล่นบทนี้ละคะ…ชีวิตสวยงามเสมอ..คุณนั่งมองอยู่ที่เดียวหรือเปล่า..
เพื่อนแปลกหน้า
ความเห็น โดย Simplymay — กรกฎาคม 29, 2007 @ 10:27 pm |