จับปากกา

เมื่อวานตอนค่ำ ผมมีเวลาแวะไปนั่งคุยกับอาจารย์ของผม ถือเป็นโชคดีของผมอีกครั้ง ที่ได้มานั่งฟังอาจารย์สอนถึงเรื่องต่างๆ เพราะความคิด ตลอดจนมุมมอง และแนวคิดการแก้ปัญหาต่างๆในชีวิต ผมได้รับการสั่งสอนมาจากอาจารย์ทั้งสิ้น เรียกได้ว่า ถ้าไม่มีสิ่งที่ผมได้เรียนรู้มา ชีวิตตาแก่บ้านนอกคนนี้ คงไร้ค่า ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่านี้

ผมคงไม่เล่าถึงเรื่องหนักๆ อย่างเรื่องวิธีคิดโดยการดับความคิด เพราะผมเองก็ไม่สู้จะเข้าใจนัก แต่อยากเล่าถึงเรื่องที่พูดคุยกันเกี่ยวกับคนทั่วไป เรื่องมันเกิดเมื่อในโทรทัศน์มีข่าวเกี่ยวกับเด็กๆ อาจารย์ผมทักขึ้นมาเรื่องการจับปากกาของเด็ก

คุณเคยสังเกตการจับปากกา หรือดินสอของเด็กสมัยนี้หรือเปล่า ลองสังเกตดู แล้วลองจับปากกาดูเองบ้าง
มันเหมือน หรือต่างกันครับ….

ปกติผมจะจับปากกา โดยอาศัยนิ้วสามนิ้วคือนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ และนิ้วกลางเป็นหลัก
แต่เด็กสมัยนี้กลับจับปากกาแบบกำมือ โดยให้ปากกาโผล่ออกมาระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง

แล้วทำไม เด็กมันเขียนได้ เขียนเป็น มันก็พอแล้วนี่ มันจะจับท่าไหนก็ช่างมัน… คิดเหมือนผมอย่างนี้หรือเปล่า

อาจารย์ผมอธิบายให้ฟังว่า ความแตกต่างระหว่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อย่างวัว ควาย กับสัตว์ประเภทไพรเมท อย่างลิง และคน ก็คือการใช้นิ้วมือ สัตว์อย่างวัว ควาย จะไม่มีความสามารถในการใช้นิ้วมือ ใช้เป็นแค่ขาหน้า แต่คนเรามีความสามารถมากกว่า ในการใช้นิ้วมือ แต่เรากลับละเลยความสามารถของเรากันไป ปล่อยให้เด็กจับปากกาเหมือนเอากีบมาคีบปากกา

“อีกหน่อยเด็กๆคงไม่มีนิ้ว มีแต่กีบ” อาจารย์ผมว่า

ผมไม่คิดอย่างนั้น แต่ไม่ได้บอกอาจารย์ เพราะอีกหน่อยเด็กๆเราจะมีสามนิ้วแบบอีทีต่างหาก
เอาไว้คลิกซ้าย คลิกขวา กับเลื่อนเม้าส์แค่นั้นแหละครับ