กลับมากับลมหนาว

เช้าวันนี้แดดดีจริงๆ ลมหนาวก็พัดแรงเหลือเกิน
ตาแก่บ้านนอกคนเดิม กลับมาเปิดบ้านเช่าโกโรโกโสที่ปิดไว้ถึงสองเดือนอีกครั้ง
สองเดือนที่ต้องไปทำหน้าที่ของพ่อ เหนื่อยแทบขาดใจ ไม่ได้เจอกับคนที่รู้จัก
แต่ได้ไปรู้จักกับผู้คนอีกหลายคน กับเรื่องราวอีกบท ของนิยายชีวิตที่เริ่มมาหลายสิบปี
ในที่สุด ก็ได้กลับมา พร้อมค่าใช้จ่ายทันเวลาเปิดเทอมของลูก

ผมกลับมาเมื่อคืนวันที่ 31 แวะไปหาลูกๆ เอาค่าเทอมและค่าใช้จ่ายต่างๆไปให้
อยู่กับลูกได้วันเดียว ลูกก็ไปโรงเรียนอีกแล้ว
แวะไปนอนกรุงเทพฯ เยี่ยมแม่กับน้องสาวเสียสองวัน
วันนี้ผมกลับมาเปิดบ้าน และเปิดกระท่อมที่ wordpress นี้อีกครั้ง

ขอบคุณพี่ เพื่อน น้อง และหลานๆ ทุกคน ทั้งที่ comment และแค่แวะมาเยี่ยมเยือน
แค่เปิดประตูกระท่อม น้ำใจก็ไหลทะลักออกมา ยังกะน้ำท่วมโคราช
ตาแก่คนนี้กลับมาตกงาน นั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ใกล้กระท่อมอีกครั้ง
ถึงจะกลับมาในสภาพค่อนข้างเยินไปสักนิด ด้วยสุขภาพที่ย่ำแย่กว่าเก่า
แต่ก็ยังอยู่เห่าหอนได้ต่อไป แม้หมาในปากจะเริ่มชราตามเจ้าของก็ตามที

แดดวันนี้แรงกว่าทุกวัน ถนนที่ต้องก้าวเดินยังอีกไกลนัก
มีแค่ลมหนาวที่พัดมาอยู่เป็นเพื่อน กับหัวใจที่สะกดคำว่า แพ้ ไม่เป็น
ขอพักซดน้ำฝนเย็นๆ ชื่นใจเอาแรงสักวัน
พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสนุกของชีวิตอีกมากมายให้เล่า…
ขอบคุณอีกครั้งครับสำหรับน้ำใจของทุกคน