
ในหมู่บ้านชาวประมงที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในเม็กซิโก
ชายชาวอเมริกันคนหนึ่งซึ่งมาพักผ่อนอยู่ที่หมู่บ้านนี้
กำลังเฝ้าดูชาวประมงคนหนึ่งขนปลาที่เขาจับได้ในเช้าวันนั้นลงจากเรือ
ชายชาวอเมริกันคนนี้
เป็นโปรเฟสเซอร์ที่ประสบความสำเร็จสูง
เขาสอนอยู่ที่คณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากด้านนี้
ดังนั้น เขาจึงอดไม่ได้ที่จะให้คำแนะนำสักเล็กน้อยแก่ชายชาวประมงเม็กซิกันโดยไม่คิดค่าตอบแทนใดๆ
“นี่นาย! ” ชายอเมริกันเริ่มบทสนทนา
“ทำไมนายถึงเลิกจับปลาแต่เช้าอย่างนี้เล่า? “
“เพราะผมจับปลาได้เพียงพอแล้วซิครับ ซินยอร์ “
ชาวเม็กซิกันตอบอย่างอารมณ์ดี
“พอเพียงที่จะเป็นอาหารของครอบครัวแล้วยังเหลืออีกเล็กน้อยไว้ขายด้วย
เดี๋ยวผมก็จะไปกินข้าวกลางวันกับเมีย แล้วงีบสักหน่อย
ตอนบ่าย ตื่นมาเล่นกับลูกๆ หลังอาหารเย็นผมก็จะไปร้านเหล้าดื่มเตกีล่าสักหน่อย
เล่นกีตาร์กับเพื่อนๆ
มันพอเพียงสำหรับผมแล้วครับซินยอร์ “
“นี่แน่ะ สหาย ฟังผมนะ” ท่านโปรเฟสเซอร์ด้านธุรกิจพูด
“ถ้านายอยู่ในทะเลจนถึงบ่ายแก่ๆ ละก็
นายจะจับปลาได้มากขึ้นสักสองเท่าอย่างสบายๆ
นายขายปลาที่เหลือจากกินในครอบครัว
รวบรวมเงินสักหกเดือนหรืออาจจะเก้าเดือน
นายก็จะสามารถซื้อเรือที่ใหญ่กว่าและดีกว่าลำนี้ แล้วก็จ้างลูกเรือด้วย
ทีนี้ นายจะสามารถจับปลาได้มากขึ้นถึงสี่เท่า
คิดซิว่านายจะทำเงินได้มากขนาดไหน!
ภายในปีหรือสองปี นายจะมีเงินลงทุนซื้อเรือหาปลาลำที่สอง
แล้วจ้างลูกเรืออีกทีม
ถ้านายทำตามแผนธุรกิจนี้นะ
ภายในหกหรือเจ็ดปีนายจะได้เป็นเจ้าของกองเรือประมง
ขนาดใหญ่ที่น่าภาคภูมิใจยิ่ง ลองวาดภาพดูซิ
จากนั้นนายควรจะย้ายสำนักงานใหญ่ไปอยู่ที่เม็กซิโกซิตี้ หรือจะแอลเอก็ยังได้ แค่สามหรือสี่ปีในแอลเอ
นายเอาบริษัทของนายเข้าตลาดหุ้น
ตั้งตัวนายเองเป็น ซี.อี.โอ. รับเงินเดือนพร้อมผลตอบแทนก้อนงาม
หรือจะเลือกเป็นหุ้นจำนวนมากแทนก็ได้
แล้วอีกไม่กี่ปีต่อจากนั้น ฟังให้ดีนะ! นายก็เริ่มแผนการซื้อหุ้นบริษัทคืน
ซึ่งจะทำให้นายกลายเป็นอภิมหาเศรษฐี!
รับประกันเลยล่ะ!
ผมน่ะเป็นโพรเฟสเซอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในมหาวิทยาลัยทางธุรกิจในสหรัฐนะ
ผมรู้เรื่องพวกนี้ดี”
ชายชาวประมงเม็กซิกันตั้งอกตั้งใจฟังทุกอย่างที่ชาวอเมริกันพูด
เมื่อโปรเฟสเซอร์พูดจบ
เขาจึงถามขึ้นว่า
“ซินยอร์โปรเฟสเซอร์ครับ
แล้วผมจะเอาเงินหลายล้านดอลลาร์นั้นไปทำอะไรเล่าครับ?”
เป็นเรี่องที่น่าแปลกใจยิ่งที่ โปรเฟสเซอร์ชาวอเมริกันไม่เคยได้คิดแผนธุรกิจไกลไปถึงขนาดนั้น
ดังนั้นเขาจึงเริ่มคิดสะระตะอย่างรวดเร็วว่า คนๆ หนึ่งจะทำอะไรกับเงินหลายล้านดอลลาร์
“สหาย! เมื่อมีเงินมากมายขนาดนั้น นายก็เลิกทำงานน่ะสิ ใช่แล้ว!
เลิกทำงานตลอดชีวิตเลย
นายก็ซื้อวิลล่าเล็กๆ สักหลัง
ในหมู่บ้านที่งามราวกับภาพวาดเช่นหมู่บ้านนี้แหละ
แล้วซื้อเรือลำเล็กๆ สักลำ ไว้ออกไปตกปลาในตอนเช้า
กลับมากินอาหารกลางวันกับเมียได้ทุกวัน
งีบสักหน่อยโดยไม่มีอะไรต้องกังวล ตอนบ่ายก็ใช้เวลาอย่างมีคุณภาพกับลูกๆ
ของนาย
หลังอาหารเย็นก็ออกไปเล่นกีตาร์กับเพื่อนๆ ที่ร้านเหล้า
ดื่มเตกีล่าเสียหน่อย
ใช่แล้ว
ด้วยเงินมากมายขนาดนั้น เพื่อนเอ๋ย
นายก็เลิกทำงานแล้วก็ใช้ชีวิตให้สบายไปเลย”
“แต่ซินยอร์โปรเฟสเซอร์ครับ
ผมกำลังทำทุกอย่างที่ว่านั้นอยู่แล้วนี่ครับ”
…………
:จาก forward mail ขยันส่งกันดีจริงๆ
ลุงทอม.. ชอบเรื่องนี้อ่ะ.. ไม่เห็นต้องเสียเวลาหลายๆ ปีเพื่อหาเงินมากมาย แล้วสุดท้ายก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างที่ใช้อยู่ ณ วันนี้เลยเนอะ.. ในเมื่อหาเงินเพื่อทำสิ่งทำอยู่ในวันนี้ ก็สู้ทำสิ่งที่ทำในวันนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ได้นี่นา.. กำไรกว่าตั้งหลายปี..
ขอเอาไป forward บ้างนะคะ.. ไม่เคยได้แฮะ..
ความเห็น โดย EscRiBiTioNiSt* — พฤษภาคม 9, 2007 @ 2:28 pm |
แล้วเคยได้ยินอันนี้หรือยังครับ?
“As I enjoy my job, so every day is my holiday”
ความเห็น โดย noistuff — พฤษภาคม 9, 2007 @ 6:21 pm |
เห็นด้วยค่ะ.. เห็นด้วย.. แต่ก็ไม่เคยได้ยิน
แต่น่าจะทุกคนนะคะ.. ต่อให้ต้องเหนื่อย แต่หากเป็นงานที่รัก.. ทุกๆ วันจะมีความสุข.. สนุกกับการทำงาน.. วันหยุด วันลาพักร้อน ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ.. เพราะมีวันหยุดอยู่ทุกๆ วันที่ทำงาน
ความเห็น โดย EscRiBiTioNiSt* — พฤษภาคม 9, 2007 @ 6:57 pm |
ชอบมากๆเลยครับ
ขอเก็บไปไว้blogผมบ้าง
คงไม่ว่ากันนะครับ
เด็กน้อยคลานในblog
ความเห็น โดย goblox — มิถุนายน 14, 2007 @ 3:58 am |
สวัสดีครับอาวุโสtomwork
ผมเคยเข้ามาอ่านบล็อกของลุง ตั้งแต่สมัยที่เขียนบล็อกใหม่ๆ
หายไปทำเว็บตัวเองอยู่ที่ http://www.iamigof.com อยู่พักหนึ่ง
สอบเข้ามหาวิทยาลัย คณะที่เป็นที่พอใจ
หลังจากเว็บโดนปิด เพราะขี้เกียจจ่ายเงินต่อ
เพราะสร้างไว้ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นอัน
เลยหันกลับมาเขียนที่นี่ wordpress.com
แปลกใจอยู่เหมือนกันที่ผมคิดถึงลุงเป็นคนแรก
(ก็สมัยนั้นรู้จักลุงแค่คนเดียวนี่นา)
เฮ้อ ชีวิตคนเรา ไม่น่าเชื่อ เดินไปไหนไกลสักเท่าไหร่
สุดท้าย เราก็วกกลับมาที่เดิมๆ ที่ๆเราเคยเดินผ่านมาแล้ว
ได้กลับมาอ่าน เรื่อง”แสวงหาอีกครั้ง” ยังรู้สึกดีเหมือนเดิม…ในความรู้สึกที่ต่างออกไปเยอะ
ตอนนี้เด็กน้อยคนนี้ เดินเป็นแล้วนะครับ(สมัยนั้นยังหัดเดินอยู่)
เคารพรักในตัวอักษรของลุงทุกครั้งที่ได้อ่าน
ลงชื่อ tPromson -เจ้าของเดียวกับ goblox
ความเห็น โดย tpromson — สิงหาคม 11, 2009 @ 1:23 am |