ต้นทุนชีวิต

ระยะนี้รู้สึกว่าเศรษฐกิจตัวเองย่ำแย่ ถ้ายังขืนปล่อยให้รายได้น้อยลง รายจ่ายคงที่ ชีวิตคงล้มละลายในที่สุด มีเวลาว่างจึงลองนั่งคิดต้นทุนชีวิตดูว่า คนแก่บ้านนอกคนหนึ่งมีต้นทุนในการใช้ชีวิตสักแค่ไหน โดยเริ่มดูจากค่าใช้จ่ายตัวเอง ค่าใช้จ่ายของคนที่ต้องรับผิดชอบ อย่างลูกๆ แม่ และน้องๆ ไปถึงค่าใช้จ่ายทางสังคม

เริ่มจากที่อยู่ เช่าบ้านอยู่เดือนละ 1000 บาท ค่าน้ำ ค่าไฟฟ้า ไม่เกิน 700 บาท เปลืองก็คอมพิวเตอร์ พัดลม ตู้เย็น (มันก็มีแค่นั้นนี่หว่า) สรุปว่าค่าที่ซุกหัวนอนเดือนละ 1700 บาท

ค่าเสื้อผ้า นึกแทบไม่ออก ปีหนึ่งแทบไม่เคยซื้อ อาศัยเสื้อจากผู้มีอุปการะคุณอย่าง น้ำมันเครื่อง ปุ๋ย ยา พันธุ์ปลา แม้กระทั่ง สส. เป็นสรณะ รองเท้าช้างดาวปีละคู่ เข็มขัดปีละเส้น รองเท้าผ้าใบอีกปีละคู่ พังบ่อยหน่อยเพราะเดินสวนเยอะ ซื้อที่ตลาดในอำเภอ เอาเป็นว่า ค่าเสื้อผ้าเฉลี่ยแล้วเดือนละ 100 บาทแค่นั้น

ค่าอาหารการกิน อันนี้เยอะหน่อย ข้าวเดือนละถุง 200 บาท น้ำมัน น้ำปลา พริกแกง หอมกระเทียม บรรดาไอ้ที่ไม่ได้ปลูกต้องซื้อเอา หมู ไก่ ไข่ ซื้อเขากินบ้างเป็นบางมื้อ งัดบัญชีมานั่งดู ตกเดือนละไม่เกิน 1500 บาท ก็สรุปว่าค่าอาหารประทังชีวิต ตกเดือนละ 1700 บาท

ค่ายาค่าหมอ ทั้งโรคชั่วคราว และโรคประจำ ตกเดือนละ 400 บาท

คราวนี้มาเรื่องส่วนเกินบ้าง ค่าน้ำมันรถ ค่าบำรุงรักษา ค่าภาษี ฯลฯ ตกเดือนละ 2000 บาท
ค่าโทรศัพท์มือถือ ค่าเน็ต อีกเดือนละ 1300 บาท
ค่ากาแฟ บุหรี่ อีกเดือนละ 1400 บาท เกือบเท่าค่าข้าวเลย

ไม่น่าเชื่อว่า คนแก่บ้านนอกจนๆ ที่ไม่ได้ใช้จ่ายอะไร มีต้นทุนชีวิตต่อเดือนถึงเดือนละ 8600 บาท
นี่ยังไม่รวมภาระอื่นๆ ที่หนักหนากว่าที่ตัวเองใช้เสียอีก แค่ลูกเปิดเทอมก็ทรุดแล้ว
จะตัด 3 รายการสุดท้ายทิ้ง 2 รายการแรกก็เป็นเครื่องมือหากิน รายการสุดท้าย เป็นความฟุ่มเฟือยและความสุขอย่างเดียวในชีวิต

ชีวิตเกษตรกรส่วนใหญ่ของประเทศนี้ ก็ใช้จ่ายกันอย่างนี้แหละ อย่างมากก็ไม่ต้องเช่าบ้าน ไม่เสียค่าเน็ตแค่นั้น

บรรดาเจ้าใหญ่นายโต ดารา คนมีชื่อเสียง ที่โผล่หน้าออกจอโทรทัศน์ ตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จ รายได้เดือนละเหยียบแสน แล้วออกมาบอกชาวบ้าน “คนไทยต้องประหยัด ต้องอยู่อย่างพอเพียง ตามพระราชดำรัส”

ขอโทษนะครับ ขากกกก…..ถุย ไม่รู้ห่าอะไรเลย มีหน้าออกมาเห่า
แล้วไอ้ที่สำคัญ ที่มันพูด กับที่มันกระทำ มันคนละเรื่องเลย
ไอ้พวกพูดเกาะกระแส หวังจะสร้างความนิยม ขนาดตาแก่บ้านนอกอย่างผมยังอดทุเรศมันไม่ได้เลย
กลับไปดูเสียก่อน พระราชดำรัสเรื่อง เศรษฐกิจพอเพียง น่ะมันมีความหมายอย่างไร เข้าใจจริงๆน่ะหรือ ความมีชื่อเสียงไม่ได้แปลว่า ฉลาด นะ

คนไทยมีต้นทุนชีวิตสูงขึ้นทุกวัน มันเป็นไปตามความเปลี่ยนแปลงของเวลา ทีต้องยอมรับ
แต่ในขณะที่เราใช้ต้นทุนชีวิตของเราไปทุกวัน เราก็ควรสร้างและพัฒนา ความคิด ความรู้ ฝีมือ และประสบการณ์ ให้คุ้มค่ากับต้นทุนชีวิตที่ต้องจ่ายไป
สิ่งเหล่านี้จะเป็นตัวชี้ว่า ผลประกอบการชีวิต กำไรหรือขาดทุน ไม่ใช่ตัวเลขในบัญชี

รู้จักสุขให้เป็น อย่ามีความสุขกับการหลอกตัวเอง

ถ้าขืนยังใช้ต้นทุนชีวิตสูง โดยที่ยังปล่อยให้ผลตอบแทนชีวิตต่ำอยู่ต่อไป ในที่สุดชีวิตคงถึงขั้นล้มละลาย

ชีวิตใครก็ชีวิตมัน ไม่มีใครหายใจแทนใครได้ แม้พ่อแม่กับลูกก็ตาม

คุณล่ะ ปิดงบบัญชีชีวิตปีที่ผ่านมาหรือยัง