ปลาติดข่าย

ไม่อยู่เสียหลายวัน วิ่งไปวิ่งมาเรื่องทำมาหากินนี่แหละ สรุปแล้ว ไม่ได้งานเลยสักอย่าง มีแต่เสียเงิน ไม่มีได้เงิน กลับมาก็เลยไปนั่งหมดอาลัยตายอยากที่ริมน้ำ นั่งดูชาวบ้านเขากู้ตาข่ายที่วางทิ้งไว้ เอาปลาขึ้นมา นั่นแหละ ถึงได้สติ

ชีวิตคนยามทุกข์ยากอับจนก็เหมือน ปลาติดข่าย ที่ยิ่งดิ้น มันยิ่งพันแน่นขึ้นไปทุกที เลยต้องกลับมาตั้งหลัก ตั้งสติ ค่อยๆคิดกันใหม่ ค่อยๆหาทางกันใหม่

เวลาที่คนเราต้องเจอกับภาวะที่บีบคั้น กดดัน อึดอัด ไม่สามารถให้เรื่องราวเป็นไปอย่างที่คิดไว้ มันก็เกิดอาการที่เรียกว่า ผิดหวัง ยิ่งคาดหวังไว้มากเท่าไร เมื่อผลออกมาไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ก็ยิ่งเจ็บปวด คับข้องใจ ถ้าไม่เกิดภาวะจิตใจตกต่ำ หดหู่ เศร้าซึม หรือฟูมฟาย เสียใจ ก็จะเกิดภาวะต่อต้าน ดิ้นรน ฟาดงวงฟาดงา พล่านไปทั่ว อยู่นิ่งจะต้องอกแตกตาย

มันก็เหมือนปลาที่ติดตาข่าย บางตัวมันก็สงบนิ่งรอความตายด้วยใจหดหู่ แต่บางตัวกลับดิ้นรนอย่างหนัก โดยหวังว่าจะหลุดออกไปได้ แต่กลับเป็นว่า ตาข่ายยิ่งพันรัดตัวแน่นขึ้นทุกที ในที่สุดก็ต้องตายอยู่ดี

ทางรอดมันก็พอมี ถ้าดิ้นให้ถูกทาง ใช้กำลังให้ถูกต้อง และในจังหวะที่เหมาะสม มันก็มีโอกาสหลุดออกมาได้เหมือนกัน

คนที่ผิดหวังกับการงาน คนที่ผิดหวังกับความรัก คนที่ผิดหวังกับชีวิตจำนวนมากมายบนโลกนี้ ทำตัวเหมือนปลาสองประเภทแรก ถ้าไม่ซังกะตาย ก็ดิ้นพล่านจนทำร้ายตัวเอง มีคนจำนวนน้อยนักที่รู้จักเรียกสติ เลือกวิธี เลือกกำลัง และเลือกจังหวะที่เหมาะสม เพื่อดิ้นให้หลุดจากตาข่ายของความผิดหวัง ความอดทน อดกลั้น รอโอกาสเป็นเรื่องที่ต้องใช้กำลังใจอย่างสูง และครองสติได้ตลอดเวลา

ผมแยกทางกับปลาเหล่านั้น ที่ย้ายไปอยู่ในข้องของชาวบ้าน ชีวิตไม่ใช่หนังน้ำเน่าที่ผมจะต้องไปซื้อปลาเหล่านั้นไปปล่อย เพราะสำนึกบุญคุณ ชีวิตทุกชีวิตมีเส้นทางเดินของตัวเอง การเดินทางของปลาเหล่านั้น อาจจบลงในกระทะน้ำมัน หรือหม้อแกง แต่การเดินทางของผมยังไม่รู้จะจบลงที่ไหน อีกหลายชีวิตกำลังรอผมกลับไปนำพวกเขาเดินทางต่อ

ผมได้แต่ขอบคุณสรรพสิ่งบนโลกนี้ ที่คอยเตือนสติ ให้ผมได้คิด และเลือกทางชีวิตที่ควรจะเป็น