วันนี้วันอาทิตย์ มีคนบอกว่า วันหยุดอย่าเขียนอะไรหนักๆ เขียนให้สบายๆ หน่อย อ่าน Blog นี้แล้วเครียด
ฉะนั้น วันนี้ งดเขียน เรื่องภูเขา ช้าง และก้อนหิน
และจะนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวเขียนก็แล้วกัน สบายหน่อย
งั้นวันนี้ เขียนเรื่องต้นหมากรากไม้ เรื่องสวนบ้างก็แล้วกัน
แคนตาลูปแปลงเล็กๆ ก็ติดลูกเรียบร้อย หลังจากประคบประหงมยังกับแฟนที่เพิ่งจีบกัน หญ้าออกจะรกไปสักหน่อย (ไม่หน่อยล่ะ) ตากแดด ตากฝน เช้าถึง เย็นถึง จัดปุ๋ย จัดยา ดูเมฆ ดูลม ดูแผนที่ดาวเทียม เหลือแต่ยังไม่ได้บนบานศาลกล่าวเท่านั้น รอดราน้ำค้างกับเพลี้ยไฟมาได้สภาพนี้ ก็คงพอจะเหลือสตางค์บ้างล่ะ
ไอ้เจ้าลูกนี่แหละครับ มันคือเช็คจ่ายล่วงหน้า ที่ต้องรออีก 32 วันถึงจะเอาไปขึ้นเงินได้ แถมจ่ายเป็นเงินต่างสกุลที่ต้องรอดูอัตราแลกเปลี่ยน ณ วันนั้นอีกที
ช่วงก่อนหนักใจเพราะอากาศมันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา กลัวจะเอาไม่อยู่เหมือนกัน หัวหน้าคนงานมันยุให้บนเจ้าที่ ถามมันว่าจะบนอะไรดีวะ
“บนแก้ผ้าวิ่งรอบสวนเลยนาย”
เกือบถีบเข้าให้ ขืนไปบนตามมัน สงสัยตายยกแปลง
เจ้าที่ไม่อยากดูความอุบาทว์
ไอ้นี่วอนหลายทีแล้ว วันก่อนบุหรี่หมดตั้งแต่เช้า ไม่ได้ออกไปซื้อเพราะมัวติดงานอยู่ มันคงเห็นชักหงุดหงิดมาก เลยไปหาใบไม้ใบหญ้าอะไรก็ไม่รู้ มามวนกระดาษส่งให้ จุดสูบเข้าไปรสชาดทุเรศมาก เลยถามมัน
“ใบอะไรวะ”
“ไม่รู้ครับ เห็นนายอยากยาเลยมวนให้”
“อ้าว ไอ้เวร แล้วมันสูบได้เหรอวะ”
“ก็เห็นนายเคยบอกว่าไม่สูบแต่ธูปกับยากันยุงนี่”
มันน่าเตะไหมล่ะ
ที่จริงทำสวนมันก็มีอะไรสนุกๆ เยอะ แต่ไอ้ที่ไม่สนุกมันเยอะกว่าเท่านั้นเอง
จะสนุกหรือไม่สนุกก็ขอให้มีงานทำเถอะ
จะให้อยู่แบบหายใจทิ้ง รอวันเขาเอาใส่โลง ไม่ได้ทำอะไรให้โลกมันดีขึ้นบ้างเลย
ชีวิตแบบนั้น ขี้หมากองหนึ่งยังดีกว่า เพราะมันยังทำให้หญ้าข้างๆมันเจริญงอกงาม
เฮ้อ…เบื่อพรุ่งนี้จัง
วันจันทร์ทั้งวันเลย
