หมาหางด้วนหมาจิ้งจอกตัวหนึ่ง ติดกับดักดิ้นจนหลุดรอด แต่ต้องสูญเสียหาง หลังจากหางขาด มันรู้สึกว่าชีวิตนี้ลำบาก เพราะไม่ว่าจะไปปรากฏตัวที่ไหน รู้สึกอับอายและมีเสียงหัวเราะเยาะ มันวางแผนที่จะชวนหมาจิ้งจอกทุกตัวให้ตัดหาง โดยชี้ให้เห็นว่า การไม่มีหางนั้น ทำให้มีเสน่ห์มากขึ้น ดังนั้นตัวมันเองถึงได้ตัดสินใจตัดหาง
มันนัดหมาจิ้งจอกเป็นอันมากให้มาประชุม แล้วแนะนำให้ตัดหาง โดยพูดว่า การตัดหางไม่เพียงแต่จะดูดีขึ้นเท่านั้น แต่จะทำให้น้ำหนักตัวเบาขึ้นอีกด้วย ซึ่งจะทำให้เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว หมาจิ้งจอกตัวหนึ่งพูดขัดคอขึ้นมาว่า “เพื่อนเอ๋ย ถ้าแกหางไม่ขาดมาก่อน แกคงไม่แนะนำพวกเราอย่างนี้ดอก”
คนที่ทำอะไรผิดพลาดจนได้รับความอับอาย แล้วชวนให้ผู้อื่นทำตามโดยยกย่อง
การกระทำนั้นว่าดี ควรเอาอย่าง
ลัทธิเอาอย่าง
โดย เรือโทสายันต์ สุโขพืช
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระราชนิพนธ์เกี่ยวกับนิสัยของคนไทยไว้ในบทความเรื่อง “ลัทธิเอาอย่าง” โดยทรงใช้พระนามแฝงว่า “อัศวพาหุ” โดยทรงได้ติติงนิสัยคนไทยไว้ว่า การเอาอย่างแม้จะมีคุณค่าอยู่บ้างแต่ในขณะเดียวกันก็มีโทษอย่างน้อยสามประการคือ
การเอาอย่างจะเป็นข้อตัดรอนความคิดริเริ่ม
การเอาอย่างเป็นองค์แห่งความเป็นทาส
และการเอาอย่างเป็นเหตุทำให้เสียเวลาเพราะจะต้องรอให้มีผู้อื่นเริ่มก่อนจึงจะกระทำตาม
นอกจากนั้นพระราชนิพนธ์เรื่องโคลนติดล้อ พระองค์ได้ทรงมีพระราชวิจารณ์ถึงมูล เหตุที่ถ่วงรั้งความเจริญของชาติไว้ตอนหนึ่งว่า “โคลนซึ่งติดล้อแห่งความเจริญของชาติเราก้อนที่หนึ่งและก้อนที่ร้ายที่สุด นั้นก็คือการเอาอย่างโดยไม่ตริตรอง”
จะเห็นได้ว่าลัทธิเอาอย่างเป็นนิสัยติดตัวคนไทยมาตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน
คำถาม: ถ้าพวกลัทธิเอาอย่าง เจอกับพวกหมาหางด้วน จะเกิดอะไรขึ้น?
