วางมีดไว้ที่ไหนอันตรายที่สุด?

มีคำถามหนึ่งที่ผมมักจะถามเสมอเวลาที่ผมไปบรรยาย (ในสมัยก่อนๆนานมาแล้ว)

“คุณว่า วางมีดไว้ที่ไหนอันตรายที่สุด?“

ผมมักจะได้คำตอบหลากหลาย แล้วแต่ความคิดเห็นของแต่ละคน แต่ส่วนมากจะตอบกลับมาเป็นสายตาประเภทว่า “มึงจะบอกก็บอกมาเถอะ ถามกูทำไม กูมาฟังไม่ได้มาตอบ”

คำตอบของผมก็คือ “วางไว้ในมือคนโง่ อันตรายที่สุด” เพราะนอกจากจะบาดคนอื่นแล้ว มันยังบาดตัวเองเข้าให้ด้วย แปลง่ายๆว่า อย่าเอาอำนาจไปให้คนที่ไม่มีสมอง มันจะสร้างความเดือดร้อนกับทั้งตัวเอง ทั้งคนอื่น รวมไปถึงองค์กรด้วย

คำถามอันหนึ่งที่ผมมักได้รับ สืบเนื่องมาจากการถามข้อข้างต้นก็คือ ก็ในเมื่อไม่มีใครจะให้ถือมีดแล้ว ก็เลือกคนที่โง่น้อยที่สุดมาถือใช่ไหม?

ไม่ใช่ครับ คุณต้องเลือกเอาระหว่าง การหาคนฉลาดจากที่อื่นมาถือ หรือทำให้มันไม่โง่เสียก่อน ค่อยให้มันถือ เพราะจะโง่น้อยโง่มาก มันก็ยังเป็นความโง่อยู่ดี

ที่พูดนี่ไม่ได้ว่าตัวเองฉลาดหรอกครับ เพราะถ้าฉลาดจริง ป่านนี้สบายไปแล้ว ไม่ต้องมาตกงานจะอดตายแบบนี้หรอก และความโง่นั้น มีในทุกคนไม่ว่าใคร เพราะความโง่ มันก็คือความไม่รู้ เมื่อรู้แล้วก็จะไม่โง่อีก ยกเว้นไอ้พวกโง่ซ้ำโง่ซาก โง่ดักดาน พวกบัวเหล่าที่สี่ ขนาดพระพุทธองค์ยังไม่ทรงโปรดสัตว์เลย อย่างเราๆก็อย่าไปออกแรงให้เหนื่อยเปล่า

ความโง่ ความไม่รู้ คือ อวิชชา เป็นเหตุเริ่มต้นในปฏิจจสมุปบาท ที่จะก่อให้เกิดสังขาร… และไปสิ้นสุดที่ชรามรณะ ผมไม่เขียนยาวหรอกนะครับเรื่องนี้ อยากรู้เรื่องก็ไปหาอ่านเรื่องของ ปฏิจจสมุปบาท และอิทัปปัจจัยตา เอาเองนะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวจะกลายเป็น Blog ธรรมไป แค่เขียนถึงยังออกร้อนๆแล้วนะนี่ สงสัยบาปหนาคุยเรื่องธรรมะไม่ค่อยได้

กลับมาเรื่องคนโง่กับอำนาจต่อดีกว่า ถ้าหัวหน้างานโง่ คุณคิดว่าลูกน้องในปกครองจะมีความสุขไหม องค์กรที่มีหัวหน้างานโง่ๆ นั่น มันจะเจริญได้แค่ไหน

ทำอะไรไม่เป็น วันๆได้แต่ โชว์โง่ มันคงจะเจริญฮวบฮาบ
ไปไหนมาไหน ออกงานอะไร ลูกน้องก็ได้แต่เกร็งกันจนเยี่ยวเหนียว เพราะไม่รู้พ่อเจ้าประคุณจะไปโชว์โง่อะไรอีก หนักใจแทนครับ

คนโง่ที่ยอมรับว่าตัวเองโง่ ยังดีกว่าคนโง่ที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองโง่

แล้วไอ้ความโง่มันก็ไม่มีมิเตอร์วัดเสียด้วย นอกจากดูจากกรรม (การกระทำ)
ส่วนยาแก้โง่ ก็ไม่ได้มีขายตามร้านขายยาแผนปัจจุบัน หรือร้านขายยาแผนโบราณ มันต้องแก้ที่ตัวเอง ยอมรับ-ปรับปรุง-พัฒนา นั่นคือยาที่แก้ได้หายขาด แต่ขมเสียจนไม่มีใครอยากกิน ก็เลยปล่อยเลยตามเลยไปจนเป็นโรคโง่เรื้อรัง

ถ้าเป็นทางพุทธศาสนา ยาแก้โง่ก็คือ ศีล สมาธิ ปัญญา และมรรค 8 (แวะวัดอีกแล้ว ท่าทางจะแก่มากจริงๆนะ)

แต่คนโง่มักไม่ยอมรับว่าตัวเองโง่ เหมือนกับที่คนบ้าไม่ยอมรับว่าตัวเองบ้า และคนเมาไม่ยอมรับว่าตัวเองเมา มันจึงเป็นเหตุให้แก้โง่ได้ยาก

แต่ถ้าเคราะ์ห์หามยามซวย เกิดต้องไปอยู่กับคนโง่ที่ถือมีดเข้า
ก็คงต้องพร้อมที่จะโดนบาดจากไอ้โง่นั่น และถ้าโดนเข้าแล้ว คงพูดได้คำเดียว

ตถตา…มันเป็นเช่นนั้นเอง