เปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือเมื่อวันที่ 4 มกราคม หลังจากปิดมาตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมปีที่แล้ว…
เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ตั้งแต่ใช้โทรศัพท์มา ที่ปิดเครื่องช่วงปีใหม่
…
ตามปกติ ช่วงก่อนและหลังปีใหม่ จะแวะไปกราบญาติผู้ใหญ่ เยี่ยมเยื่อนเพื่อนฝูง น้องๆ ที่เคยทำงานกันมา ในช่วงปีใหม่จะอยู่กับลูก ไม่เดินทางไปไหน
แต่ปีนี้ ไม่ได้ไปไหน …ไม่ได้ไปแม้แต่ไปหาลูก
มันไม่เกี่ยวกับเรื่องข่าวระเบิด หรือข่าวอะไรทั้งนั้น
เป็นความตั้งใจตั้งแต่ก่อนปีใหม่
6 วันเต็มๆ ที่นั่งจมอยู่ในเน็ต นั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าๆ
ไม่ได้โกรธใคร ไม่ได้ประชดอะไร และไม่ได้เบื่ออะไร
แค่อยากจะพักใจเสียบ้าง
เวลาที่ผ่านมา เรื่องราวที่ผ่านมา ใจมันไม่เคยได้พัก เพราะมันไม่เคยรู้สึกเหนื่อย
แต่ปีนี้ใจมันเริ่มเหนื่อยล้า…อย่างที่ไม่เคยเป็น
จำไม่ได้แล้วว่า นอนหลับแล้วฝันครั้งสุดท้ายเมื่อไร…คงนานมากแล้ว
และคงนานเท่ากับเวลาที่ไม่ได้มีโอกาสหวนคิดถึงเรื่องเก่าๆ
คนเราถ้าไม่มีความฝันถึงอนาคต ไม่มีความทรงจำในอดีต
ชีวิตมีแต่เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ วันนี้ …ใครว่ามีความสุข
ใจที่อ่อนล้า ขอเวลาพัก เพื่อมีโอกาสได้ฝัน มีเวลาที่จะหวนคิดถึงเรื่องราวที่อยู่ในความทรงจำ แต่ถูกกองทับด้วยปัจจุบันจนมองไม่เห็น
หกวันที่ล่องลอยในความฝัน และดำดิ่งสู่ความทรงจำเก่าๆ
หกวันที่ใช้ชีวิตอย่างไร้คุณค่า ไม่มีเรื่องราวของปัจจุบันให้กระทำ
หกวันที่ปล่อยให้ใจเป็นอิสระอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะได้กลับสู่เวลาปัจจุบัน อย่างไม่อ่อนล้า
มีกำลังให้ใจไว้เดินทางต่อ แม้เส้นทางที่เหลือจะไม่ยาวนานเท่าเส้นทางที่ผ่านมา
………………..
สิ่งต่างๆ ที่เอาลงจากบ่าเมื่อวันที่ 29 วันนี้เอากลับขึ้นบ่าครบแล้ว
พร้อมจะเดินเหยียบ กรวด ลูกรัง และหนามด้วยเท้าเปล่าต่อไป
พร้อมที่จะไม่มีความฝันในตอนหลับ ไม่มีความทรงจำในวันวานอีกครั้ง
มีเพียงสิ่งที่แบกไว้บนบ่า ที่ทำให้ต้องยันกายเดินต่อไปข้างหน้า
คงไม่ได้แวะพักอีกนาน
