เวลาที่ลูกๆผมทะเลาะกัน ผมจะโกรธลูกมาก…มากกว่าปกติ เพราะผมสอนลูกเสมอว่า พี่น้องต้องรักกัน พ่อทำงานหนัก ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ลูกมีความสุข มีความสบาย เท่าที่พ่อจะทำได้ ลูกเจ็บ พ่อก็รู้สึกเจ็บปวด มากกว่าลูกหลายเท่า แต่ลูกเจ็บ เพราะพี่น้องตีกันเอง มันยิ่งทำให้พ่อเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก
แต่…สิ่งที่ผมทำ ผมไม่กล้าเอาไปเปรียบกับสิ่งที่ พ่อ ของพวกเราทำ พ่อของพวกเรา เหนื่อย หนัก มากกว่าผมหรือพวกเราเป็นล้านเท่า
วันนี้ลูกของพ่อตีกัน ลูกของพ่อทำร้ายกัน คิดกันบ้างไหมว่า พ่อของเราจะรู้สึกเจ็บปวดเพียงไหน
เมื่อไรจะเลิกใส่ความเกลียดชัง ความแค้น อาฆาต ความเห็นแก่ตัว อารมณ์ แล้วหันมาใส่สติ ใส่ความปรารถนาดี ความรัก ความเห็นใจ
ความสุขมันมีได้ ถ้าคนเราเขียนตัว พ เป็น
อย่าทำให้พ่อของเราต้องรู้สึกเจ็บปวดมากไปกว่านี้ ที่ต้องมาเห็นลูกเข่นฆ่ากันเลย
…ขอทรงพระเจริญ …ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
